30 October 2014

ਦੇਖੋ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਸੀਚੇਵਾਲ ਦੀ ਸੱਚਾਈ
-: ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਇੰਡੀਆਨਾ

ਪਿਛਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਸੀਚੇਵਾਲ ਦੀ ਇਕ ਖਬਰ ਪਾਈ ਸੀ, ਕਿ ਇਸ ਨੇ ਕਿੰਨਾਂ ਘਿਓ ਤੇ ਤੇਲ ਫੂਕ ਕੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਹੁਤੇ ਸਾਡੇ ਭੁਲੜ ਵੀਰ ਬਹਿਸ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਜੀ ਬਾਬਾ ਜੀ ਬੜਾ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਓਹ ਥਾਂ ਹੀ ਕਿਓਂ ਚੁਣੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਹਿਲੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਕਰਮ ਭੂਮੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਸਾਰੇ ਗੁਰਦਵਾਰਾ ਸਾਹਿਬ ਕਾਰ ਸੇਵਾ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਬਿਆਂ ਨੇ ਸੰਗਮਰਮਰ ਦੇ ਬਣਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਫੇਰ ਕੀ ਓਹ ਵੇਈਂ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ ਸਨ ?? ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਸੀਚੇਵਾਲ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਆਉਣਾ ਪਿਆ ??
ਇਹ ਇਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ ਸੋਚਿਓ... ਹੁਣ ਆਹ ਬੰਦੇ ਕੌਣ ਨੇ ਜੋ ਸੀਚੇਵਾਲ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ? ਪਹਿਚਾਨੋ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਲਿਖਾਂਗਾ ਫੇਰ ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਥੱਲੇ ਮੈਂ ਇਕ ਲਿੰਕ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਓਸ ਉਪਰ ਜਾਕੇ ਆਪ ਦੇਖਿਓ ਇਹ ਕੌਣ ਲੋਕ ਨੇ, ਜਿਹੜੇ ਸੀਚੇਵਾਲ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
Visit: http://www.sangatsansar.com/index.asp?langid=1 ਸੰਗਤ ਸੰਸਾਰ ਵੈਬਸਾਈਟ "ਰਾਸ਼ਟਰੀਯ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤ" ਜੋ ਕਿ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਖਾ ਹੈ ਜੋ ਸਿੱਖਾਂ 'ਚ ਘੁਸਪੈਠ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੀ ਲੋਕ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਪਾਨਾਂ ਵੀ ਪਾਈਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਏਜੈਂਡਾ ਹਿੰਦੂਤਵ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਰਲਗੱਢ ਕਰਣ ਦਾ ਹੀ ਹੈ।

ਟਿੱਪਣੀ: (ਸੰਪਾਦਕ ਖ਼ਾਲਸਾ ਨਿਊਜ਼)

ਇਹ ਹਨ ਸਿੱਖੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦੇ ਅਹੁਦੇਦਾਰ
Source: http://www.sangatsansar.com/index3.asp?sslid=1233&subsublinkid=973&langid=1
Late S. Shamsher Singh of Lucknow was first national & international Co-ordinator and convenor of Rashtriya Sikh Sangat. He toured extensively in different parts of the country as well as abroad ,.....tirelessly for 4 years.Over-work was reason behind his untimely  death. He breathed last on 16th Sept.1990. During his tenure as President of the organization, there  were 90 branches in India, 16 chapters in U.K., U.S.A., &Canada. Though he was a businessman, but he was a highly literary person with deep intrest in ancient Indian Literature. He studied in National College Lahore. He wrote the “Teeka” of Shri Guru Gobind Singh Ji’s work Ramavtar and Bachitter Natak.
Next President was S.Chiranjiv Singh of Patiala,a dedicated Social Worker,who started his service-mission as a whole timer (PRACHARAK). He is devoted to the cause of social amity and fraternity between the cross- section of the Indian society. He served as National President for 12 years.  He is great social worker,  famed for Sant Yatra incited by he himself-“Brahamkund to Amritsar Yatra”. This Yatra was participated by eminent saints from different parts of the country belonging to different sects, that to during the black and grey phase of Punjab.
At present, S. Gurcharan Singh Gill  of Bharatpur (Rajasthan) is the President of the organisation.  He succeeded after S. Chiranjiv Singh and was elected at the 7th Convention of Rashtriya Sikh Sangat in2002-2003. He started his career as a labour leader of Bhartiya Mazdoor Sangh and was once State President  of B.M.S. Presently, being a prominent lawyer, he also occupied the post of Additional  Advocate General of Rajasthan. He fought for the cause of Sikhs and provided legal aid to Sikhs.  The Shromani Akali Dal assigned him as convenor of Blue-Star Operation legal aid committee for Rajasthan.  S. Simranjeet Singh Mann and others were in various jails of Bharatpur, Ajmer and Jodhpur. He also pleaded the cause of victims in different commissions such as Justice Mehta Commission, Justice Lodha Commission, Justice Gyani Commission.
ਇਸ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਿਸਟ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦੀ ਇਸ ਵੈਬ ਸਾਈਟ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ (ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਹੈ), ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਠਕ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿਹੜੇ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਪੜ੍ਹਕੇ ਰੌਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਕਿ ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ!!! ਜਿਸ ਤੋਂ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ ਕਿੰਨੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ...


ਸ੍ਰੋਤ: ਖਾਲਸਾ ਨਿਉਜ 31.10.2014




ਬਲਾਗਰ ਟਿਪੱਣੀ:   ਕੌਮ ਦੇ ਡੁਬਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀ, ਸਾਡੇ ਅਪਣੇ ਹੀ ਹਨ। "ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤ" ਇਕ ਪੰਥ ਵਿਰੋਧੀ ਸੰਸਥਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੁਕਮਨਾਮਾਂ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਤੋਂ ,ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵੇਦਾਂਤੀ ਦੇ ਵੇਲੇ 01/01/2001 ਵਿਚ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।(ਇਹ ਹੁਕਮਨਾਮਾਂ, ਕਾਨਪੁਰ ਦੇ ਕੁਝ ਸੁਚੇਤ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਉਪਰਾਲੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਜਾਰੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦਾਸ ੲਿਸ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਦੀ ਸਕੇਨ ਕਾਪੀ ਅੱਜ ਖਾਲਸਾ ਨਿਉਜ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇਵੇਗਾ।)

ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਜੋ ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਕੌਮ ਦਾ ਖੈਰਖੁਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੋਫੇਸਰ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਵਰਗੀ ਕੌਮ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਖਸ਼ੀਅਤ ਨੂੰ ਤਾਂ ਆਰ ਐਸ ਐਸ ਦੇ ਅਜੇੰਟਾਂ ਦੇ ਕਹਿਨ ਤੇ ਪੰਥ ਵਿਚੋਂ ਛੇਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਕੀਰਤਨ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮਾਂ ਨੂੰ ਰੁਕਵਾਉਣ ਲਈ ਪੁਲਿਸ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ , ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਾਹਿਬ ਦੇ ਲੇਟਰ ਪੈਡ ਵਰਤ ਕੇ ਚਿੱਠੀਆਂ ਲਿਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਅਪਣੀ ਗੂੰਡਾ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਰੁਕਵਾਉਣ ਲਈ ਤਰਲੋ ਮੱਛੀ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।

ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦੇ ਉਸ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਿਉ ਨਹੀ ਕਰਵਾਂਉਦਾ ? ਜਿਸ ਵਿਚ "ਰਾਸ਼ਟ੍ਰੀ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤ"" ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਈ ਜਾ ਚੁਕੀ ਹੈ। ਪਾਬੰਦੀ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀ ਲਾਗੂ ਕਰਵਾਂਉਦਾ ਕਿਉ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਜੂੰਡਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਾ ਤੇ ਪਲ ਰਹੀ ਹੈ।

ਮੇਰੀ ਸੰਪਾਦਕ ਖਾਲਸਾ ਨਿਉਜ ਨੂੰ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਹੈ, ਕਿ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਤੋਂ ਜਾਰੀ ਉਸ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਦੀ ਸਕੇਨ ਕਾਪੀ ਵੀ ਇਸ ਲੇਖ ਹੇਠਾ ਜਰੂਰ ਪਾ ਦੇਣ ਜਿਸ ਵਿਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਪੰਥ ਵਿਰੋਧੀ ਸੰਸਥਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਦਾ ਇਹ ਹੀ ਦੁਖਾਂਤ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੇਤੀ ਭੁਲ ਜਾਂਣ ਦੀ ਆਦਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹੋ ਜਹੇ ਹੁਕਮਨਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਫੌਰਨ ਭੁਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ , ਜੇੜੇ ਕੌਮ ਦੇ ਹਿੱਤ ਵਿਚ ਹਨ,। ਇਹੋ ਜਹੇ ਕੂੜਨਾਮੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰਖਦੀ ਹੈ , ਜੋ ਕੌਮ ਨੂੰ ਨਿਘਾਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂ ਰਹੇ ਹਨ।





 
 





























































































29 October 2014

ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਬਾਦਲ
-: ਨਿਰਮਲ ਸਿੰਘ ਕੰਧਾਲਵੀ

ਹਰਿਆਣੇ ਦੀ ਚੋਣ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਹਾਲਾਤਾਂ ਉੱਪਰ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਅਸਰ ਪਾਇਆ ਹੈ। ਭਾਜਪਾ ਨੂੰ ਜੇਤਲੀ ਦੀ ਹਾਰ ਹੀ ਅਜੇ ਭੁੱਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਅਕਾਲੀ ਪਾਰਟੀ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਬਾਦਲਾਂ ਵਲੋਂ ਹਰਿਆਣਾ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਲਈ ਚੌਟਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨੰਗੀ-ਚਿੱਟੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਨਾਲ਼ ਭਾਜਪਾ ਅੱਗ ‘ਤੋਂ ਦੀ ਲੇਟ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਦਲ ਹੁਣ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਕਹੀ ਜਾਣ ਕਿ ਸਾਡਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ਼ ਨੌਂਹ-ਮਾਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਵਾਲ਼ਾ ਹੈ, ਭਾਜਪਾ ਅੰਦਰੋ ਅੰਦਰੀ ਤੋੜ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਵੱਡੇ ਲੀਡਰਾਂ ਦੇ ਨਿੱਤ ਦੇ ਬਿਆਨ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਤਰਜਮਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਜਪਾ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਕਾਲੀਆਂ ਦੀ ਗ਼ੁਲਾਮ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਈ ਹੈ ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਇਸ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਕਾਹਲੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਤਖ਼ਤ ‘ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਕੰਟਰੋਲ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ। ਪੰਜਾਬ ਜੀਊਂਦਾ ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ‘ਤੇ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਖੋਰਾ ਲਾਉਣ ਲਈ ਸਿੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਤਾਕਤਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਤੋਂ ਅੰਦਰੋ ਅੰਦਰੀ ਸਰਗ਼ਰਮ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੁਲਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ ਸਾਧਾਂ ਦੇ ਡੇਰੇ, ਰਾਜਨੀਤਕ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੇ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕ, ਪਦਵੀਆਂ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੱਫਿਆਂ ਦੇ ਹਾਬੜੇ ਲੋਕ ਨਿਤ ਦਿਹਾੜੇ ਸਿੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਕੁਹਾੜੇ ‘ਚ ਦਸਤੇ ਬਣ ਕੇ ਸਿੱਖ ਸਿਧਾਂਤ ਰੂਪੀ ਬਿਰਛ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਭਾਜਪਾ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਨ ਬਹੁਮੱਤ ਮਿਲਣ ਨਾਲ਼ ਸ਼ਹਿਰੀ ਹਿੰਦੂ ਵੋਟ ਤਕਰੀਬਨ ਸਾਰੀ ਉਸ ਵਲ ਉੱਲਰ ਗਈ ਹੈ। ਭਾਜਪਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪੇਂਡੂ ਇਲਾਕੇ ਅਕਾਲੀਆਂ ਦੇ ਵੋਟ ਬੈਂਕ ਹਨ। ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਵੋਟ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣੀ ਹੈ ਉਹ ਕਹੇਗਾ ਕਿ ਪੰਥ ਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਪੰਥ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਵਲ ਹੀ ਲਿਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸੋ, ਭਾਜਪਾ ਹੁਣ ਨਵੇਂ ਪੈਂਤੜੇ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ‘ਚ ਆਪਣਾ ਆਧਾਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਵੇ?
ਹੋਰ ਕਈ ਪੈਂਤੜਿਆਂ ‘ਚੋਂ ਇਕ ਪੈਂਤੜਾ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਆਗੂ ਬਣਾ ਕੇ ਮੂਹਰੇ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਅੱਜ ਸਿੱਖੀ ਕਿਰਦਾਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਪਤਨ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਨਵਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਠੋਕਰਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲ਼ੇ ਸਿੱਖ ਸਰਦਾਰ ਤਾਂ ਦੀਵਾ ਬਾਲ਼ਿਆਂ ਵੀ ਕਿਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਚੌਧਰਾਂ ਲਈ ਲੇਲੜ੍ਹੀਆਂ ਕੱਢਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਲ੍ਹਾ ਪੱਧਰ ਤਾਂ ਦੂਰ ਪਿੰਡ ਪੱਧਰ ਦੀਆਂ ਚੌਧਰਾਂ ਹੀ ‘ਤਾਕਤ’ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ‘ਚ ਬੈਠੇ ਬਾਬੂ ਇਹਨਾਂ ਚੌਧਰੀਆਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਥਾਣਿਆਂ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ ਕਿ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ਼ ਹੀ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਦਰਜ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ‘ਤਾਕਤ’ ਦਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਣਾ ਚਾਹੇਗਾ? ਉਹ ਕਦ ਪਰਵਾਹ ਕਰੇਗਾ ਇਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਕੌਮ ਦਾ ਪਤਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਖੋਰਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਅਣਖੀਲਾ ਯੋਧਾ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਲਾਲਚਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਰਹੇਗਾ। ਭਾਜਪਾ ਦੀ ਮਾਂ-ਜਥੇਬੰਦੀ ਕੋਲ਼ ਬੇਓੜਕ ਪੈਸਾ, ਦਿਮਾਗ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸੀਲੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦਾ ਦੂਰ-ਸੰਚਾਰ ਦਾ ਸਿਸਟਮ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਿਤਾਂ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤਾ ਹੈ।
ਇਸ ਆਸ਼ੇ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿੱਖ ਨੌਜੁਆਨਾਂ ਦੀ ਭਰਤੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ ਜਾਂ ਕੇਸਾਧਾਰੀ ਨੌਜੁਆਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਅਹੁੱਦੇਦਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਲ ਮਾਡਲ ਬਣਾ ਕੇ ਹੋਰ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਗਰ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਤਰ ਫੜਨ ਵਾਲ਼ੇ ਸਿਖਾਏ ਹੋਏ ਤਿੱਤਰ ਨੂੰ ਤਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਹਿੰਦੂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਦਾ ਗਠਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿਚ ਅਹੁੱਦੇਦਾਰ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰੀ ਕਿਰਪਾਨਧਾਰੀ ਨੌਜੁਆਨ ਬਣਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਦਾਸ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਇਕ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਜਗਰਾਤਾ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਅਹੁੱਦੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ‘ਦਰਸ਼ਨ’ ਕਰਨ ਦਾ ਅਵਸਰ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਕਿ ਸਾਰੇ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ ਸਨ। ਇਸੇ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵੇਂ ਰੂਪ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਹੋਰ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਦੇ ਫਲੈਕਸ ਬੋਰਡ ਬਣਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਚੌਧਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੀ ਵੱਡੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਛੋਟੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਫੋਟੋ ਛਾਪ ਦਿਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ਼ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਲੀਡਰ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰੱਥ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿੱਤਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਜਾਣ ਜਾਣ ਬੁਝ ਕੇ ਹੀ ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਗਦੀ ਗੰਗਾ ‘ਚ ਹੱਥ ਧੋਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਦਾਸ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ਼ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਅਖਾਉਤੀ ਆਗੂਆਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨੇ ਬਾਦਲਾਂ ਪਾਸੋਂ ਸਿੱਖ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮਸਲਿਆਂ ਦਾ ਘਾਣ ਕਰਵਾਇਆ ਹੈ ਉਸੇ ਤਰਜ਼ ‘ਤੇ ਉਹ ਹੁਣ ‘ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਬਾਦਲ’ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਬਾਦਲ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੋਹ ਭੰਗ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਸੁਹਿਰਦ ਸਿੱਖ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਪਾਸੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਸ੍ਰੋਤ: http://khalsanews.org 30.10.14

ਬਲਾਗਰ ਟਿਪਣੀ:

ਵੀਰ ਨਿਰਮਲ ਸਿੰਘ ਕੰਧਾਲਵੀ ਜੀ, ਦਾ ਇਹ ਲੇਖ ਕੋਈ ਮਾਮੂਲੀ ਲੇਖ ਨਹੀ ਹੈ , ਇਹ ਲੇਖ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਹਾਕਿਆ ਵਿਚ , ਫੁਟੱਣ ਵਾਲੇ ਬੰਬ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ ।

ਵੀਰ ਕੰਧਾਲਵੀ ਜੀ ਜੋ ਤਸਵੀਰ ਤੁਸੀ , ਸਿੱਖੀ ਬਾਣੇ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਰ. ਐਸ ਐਸ ਵਲੋਂ ਖਰੀਦਨ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀ, ਬਲਕਿ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਹੀ ਇਹੀ ਕਮ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਭਾਰਤ ਦੇ ਯੂ. ਪੀ ਸੂਬੇ ਦੇ ਬਹਰਾਈਚ ਸਹਿਰ ਵਿਚ, ਸਾਡਾ ਇਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੂੰਡਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ , ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਧਾਰੀ ਸਿੱਖ ਹੈ । ਕਲ ਤਕ ਉਹ ਪੰਥਿਕ ਮੇਸੇਜ ਭੇਜਦਾ ਤੇ ਪੰਥ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਆਰ. ਐਸ .ਐਸ .ਨੇ ਖਰੀਦ ਲਿਆ ਹੈ । ਇਹ ਗਲ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗੀ , ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ 2010 ਵਿਚ ਅਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਆਨੰਦ ਕਾਰਜ ਦਾ ਕਾਰਡ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਕਾਰਡ ਦੀ ਫੋਟੋ ਤਾਂ ਇਥੇ ਮੈਂ ਪਾ ਨਹੀ ਸਕਦਾ , ਲੇਕਿਨ ਉਸ ਉਪਰ ਹਿੰਦੀ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ ।

ਸ. ਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਵਾਲੀਆ
ਜਿਲਾ ਮਹਾਮੰਤਰੀ- ਭਾਰਤੀ ਜਨਤਾ ਪਾਰਟੀ (ਯੁਵਾ ਮੋਰਚਾ) ਬਹਰਾਈਚ
ਜਿਲਾ ਧਿਅਕਸ਼-ਰਾਸ਼ਟਰੀਯ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤ (ਬਹਰਾਈਚ)
ਜਿਲਾ ਮੰਤਰੀ- ਕੇਨਦਰੀਯ ਹੋਲੀ ਸਮਿਤੀ , ਬਹਰਾੲੀਚ/ਸ਼ਰਾਵਤੀ
ਜਿਲਾ ਮੰਤਰੀ- ਮਾਂ ਦਰਗਾ ਹਿੰਦੂ ਪੂਜਨ ਸਮਿਤਿ, ਬਹਰਾਈਚ/ਸ਼੍ਰਾਵਤੀ

ਖਾਲਸਾ ਜੀ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਉ ਜੀ!
ਇਕ30- 35 ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ ਸਿੱਖ ਕੋਲ ਇਕ ਵਰਹੇ ਵਿਚ ਇੱਨੇ ਸਾਰੇ ਅਹੁਦੇ ਕਿਸ਼ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ ਗਏ, ਇਹ ਵਿਚਾਰਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੇ।

ਇਸ ਕਾਰਡ ਦੀ ਸਕੇਨ ਕਾਪੀ , ਇਸ ਵਿਸ਼ੈ ਤੇ ਇਕ ਲੇਖ ਲਿਖ ਕੇ ਖਾਲਸਾ ਨਿਉਜ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਵੀਰ ,ਨਿਰਮਲ ਸਿੰਘ ਕੰਧਾਲਵੀ ਜੀ ਦੇ ਇਸ ਲੇਖ ਦਾ ਹੀ ਇਕ ਪੂਰਕ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਕੰਧਾਲਵੀ ਜੀ ਦੇ ਲੇਖ ਦੀ ਪ੍ਰੋੜਤਾ ਸਾਬਿਤ ਕਰੇਗਾ।।

ਮੇਰੀ ਸਾਰਿਆ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪੰਥ ਦਰਦੀ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿਸ਼ੈ ਤੇ ਵਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੇਖ ਲਿਖਣ ਕਿਉਕਿ ਸਿੱਖ ਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਹੈ।  ਜੇ ਹੁਣ ਵੀ ਨਾਂ ਬਚੇ ਤਾਂ , ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਦੀ ਬਚ ਸਕਾਂਗੇ। ਸਾਡੀ ਅਪਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ ਨੌਜੁਆਨ ਪੀੜੀ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਨੂੰ ਢਹਿ ਢੇਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਖਰੀਦੀ ਜਾ ਚੁਕੀ ਹੈ।

ਇਸ ਬਾਰੇ,  ਦਾਸ 2010 ਤੋਂ ਹੀ ਅਪਣੇ ਕੁਮੇੰਟਸ ਅਤੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿਚ ਲਿਖਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਹੁਣ ਵੇਲਾ ਹੈ ਕਿ , ਇਸ ਵਿਸ਼ੈ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਕੇ ਪਿੰਡ ਪਿੰਡ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਆਰ. ਐਸ ਐਸ ਦੀ ਇਸ ਸਾਜਿਸ਼ ਦਾ ਪਰਦਾ ਫਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਏ।

28 October 2014

ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਖਬਾਰ "ਪਹਿਰੇਦਾਰ" ਦੇ ਮੁੱਖ ਸੰਪਾਦਕ ਸ. ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਹੇਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੜਕ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੀਤੀ ਘਿਨੌਣੀ ਸਾਜਿਸ਼
-: ਜਗਸੀਰ ਸਿੰਘ ਘੁਣਤਰੀ

ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਣਕੀਆ ਨੀਤੀ ਤਹਿਤ ਹਰ ਪੰਥਕ ਜਥੇਬੰਦੀ ਅਤੇ ਪੰਥਕ ਸਕਤੀ ਨੂੰ ਖੇਰੂੰ ਖੇਰੂੰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਦਮਦਮੀ ਟਕਸਾਲ, ਸਿੱਖ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ, ਅਖੰਡ ਕੀਰਤਨੀ ਜਥਾ, ਨਿਹੰਗ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰ ਪੰਥਕ ਸਕਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡਣ ਦੀ ਨੀਤੀ ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਏਜੰਡਾ ਹੈ।
ਤਕਰੀਬਨ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬੀ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕਵਾਇਦ ਤਹਿਤ ਜਦੋਂ 'ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪਹਿਰੇਦਾਰ' ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸਿਰਦਾਰ ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਹੇਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਦਲਕੇ ਘਬਰਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਣਕੀਆ ਨੀਤੀ ਤਹਿਤ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਜਰਖਰੀਦ ਦਲਾਲ ਦੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਜਿਸ ਤਹਿਤ ਸਿਰਦਾਰ ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਹੇਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਟੈਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਿਰਦਾਰ ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਹੇਰਾਂ ਦੇ ਸਾਧੂ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਲੈ ਕੇ ਬਾਦਲਾਂ ਦੇ ਪਾਲਤੂ ਦਾ ਪਾਲਤੂ ਹੇਰਾਂ ਭਾਅ ਜੀ ਦੇ ਅੱਖੀ ਘੱਟਾਂ ਪਾਕੇ 'ਪਹਿਰੇਦਾਰ' ਉਪਰ ਕਾਬਜ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਿਵਾਲੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਦੇ ਦਫਤਰ, ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਵੈਬਸਾਇਟ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਅਦਾਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜੇ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰ ਪੰਥ ਪ੍ਰਸਤ ਸਿਰਦਾਰ ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਹੇਰਾਂ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਦਸਮੇਸ਼ ਤੋਂ ਥਾਪੜਾ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵਾਲੀ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਗੁਰੂ ਕਲਗੀਧਰ ਪਾਤਿਸ਼ਾਹ ਦੇ ਅਸੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਸੜਕ 'ਤੇ ਖੜਕੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਛਾਪਿਆ।
ਹੁਣ ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਿਰਥੀਏ, ਰਾਮ ਰਾਈਏ ਅਤੇ ਬਾਈ ਮੰਜੀਆਂ ਡਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤਰਜ 'ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸਿਸ ਕਰਕੇ ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਦੀ ਮੱਦਦ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜਾਅਲੀ ਪਰਚਾ ਕੱਢ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਦਾਰ ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਹੇਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੰਥ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਪਹਿਰੇਦਾਰੀ ਜਾਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਇਆਲੀ ਚੌਂਕ ਵਿੱਚ ਥਰੀਕੇ ਰੋਡ 'ਤੇ ਅਵਤਾਰ ਨਗਰ ਦੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਣਾਏ ਨਵੇਂ ਦਫਤਰ ਤੋਂ "ਪਹਿਰੇਦਾਰ" ਛਾਪ ਰਹੇ ਹਨ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ -ਖਾਲਸਾ ਨਿਉਜ, ਆਰਗ 29.10.2014

22 October 2014



ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨ ਦਾ ਕੋਝਾ ਯਤਨ "ਦੀਵਾਲੀ"... ਜਾਗੋ ਜਾਗੋ
-: ਬਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਰਾਮੂੰਵਾਲੀਆ

ਭਾਰਤ 'ਚ ਦੀਵਾਲੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਖਾਸ ਤੌਰ ਸਨਾਤਨੀ ਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੌਮ ਦੀ ਵਖਰੀ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਯੋਗਦਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੁਲਕ ਅੰਦਰ ਇਸ ਵਕਤ ਸਿੱਖਾਂ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣਾ ਸਭ ਤੋ ਜ਼ਰੂਰੀ ਮੁੱਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ ਉਹ ਸਾਮ, ਦਾਮ, ਭੇਦ, ਦੰਡ, ਆਦਿ ਹਰ ਨੀਤੀ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ 'ਚ ਜ਼ਜ਼ਬ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਾਵੇ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੋਵੇ ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਧਾਰਮਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।

ਸਨਾਤਨੀ ਮੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਦਿਨ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ੧੪ ਸਾਲ ਦਾ ਬਨਵਾਸ ਕਟ ਕੇ ਅਯੁਧਿਆ ਪਰਤੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੀਪ ਮਾਲਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦੀਵਾਲੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਇਹ ਗਲ ਪ੍ਰਚਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ ਦਿਵਾਲੀ ਤਾਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਿਨ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਗਵਾਲੀਅਰ ਦੇ ਕਿਲੇ ਚੋ ੫੨ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਿਹਾ ਹੋ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਆਏ ਸਨ ਉਸ ਦਿਨ ਦੀਵਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚ ਦੀਪਮਾਲਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਹੁਣ ਆਪਾਂ ਇਹ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਸੱਚੀ ਦੀਵਾਲੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਰਿਆਹ ਹੋ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਆਏ ਸਨ ਵੀ ਕਿ ਨਹੀਂ? ਆਉ ਇਤਿਹਾਸ ਚ ਵੀਚਾਰੀਏ :-

ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਵਕਤ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਜਹਾਂਗੀਰ ਨੇ ਗੁਰੂ ਘਰ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਤੁਜ਼ਕਿ ਜਹਾਂਗੀਰ ਬਿਚ ਇੰਝ ਕੀਤਾ :-

ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ (ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ) ਦੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਸਾਂ ਇਹ ਦੁਕਾਨ ਤਿਨਾਂ ਚਵਾਂ ਪੀੜੀਆਂ ਤੋ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ....ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ (ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ) ਫੌਰੀ ਹਾਜ਼ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਲ ਅਸਬਾਬ ਜਬਤ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਬਾਲ ਬੱਚਾ (ਸ਼ੇਖ ਫਰੀਦ ਬੁਖਾਰੀ) ਮੁਰਤਜ਼ਾ ਖਾਂ ਨੂੰ ਬਖਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਕਮ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ (ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ) ਸਖਤ ਵਤੀਰੇ ਦੇ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏ।

ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ੨੭ ਮਈ ੧੬੦੬ ਈ: ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰਕੇ ਲਾਹੌਰ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ, ਜਿਥੇ ਤਿਨ ਦਿਨ ਅਤਿ ਤਸੀਹੇ ਦਿਤੇ ਗਏ ਤੇ ਉਪਰੰਤ ੧੬੦੬ ਈ :,੩੦ ਮਈ ਨੂੰ ਸ਼ਹੀਦ ਕਰ ਦਿਤੇ ਗਏ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਗੁਰਿਆਈ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਦਿਤੀ ਸੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੀ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਨਜ਼ਾਕਤ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਮਾਲਵੇ 'ਚ ਡਰੋਲੀ ਆਪਣੇ ਸਾਂਢੂ ਸਾਂਈ ਦਾਸ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਜਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਆਉ ਭਗਤ ਕੀਤੀ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਕੋਈ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਡਰੋਲੀ ਰਹੇ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਇਥੇ ਛਡ ਕੇ ਆਪ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਆ ਗਏੇ ਜਿਥੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁਰਤਜਾ ਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਜ਼ਰਬੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਲਾਹੌਰ ਲਿਆਦਾ ਗਿਆ ਇਹ ਸਮਾਂ ਨਜ਼ਰ ਬੰਦੀ ਦਾ ਲਾਹੌਰ ਤੇ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਕਰੀਬ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਉਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿਲੀ ਗਵਾਲੀਅਰ ਦੇ ਕਿਲੇ ਚ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਨਜ਼ਰਬੰਦੀ ਬਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਇਕ ਮਤ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਨਜ਼ਰਬੰਦੀ ਦੀ ਹੱਦ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ੧੨ ਸਾਲ ਤਕ ਲਿਖੀ ਮਿਲਦੀ (ਅਜ ਆਪਣੇ ਲੇਖ ਦਾ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਕਿਤਨਾ ਸਮਾਂ ਨਜ਼ਰਬੰਦ ਰਹੇ; ਇਸ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲੇਖ 'ਚ ਕਰਾਂਗੇ; ਅਜ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਾ ਸਿਰਫ ਦੀਵਾਲੀ ਤੇ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਆਏ ਕੇ ਨਹੀਂ ਇਹ ਹੈ)

ਜਹਾਂਗੀਰ ਦੀ ਬੇਗਮ ਨੂਰਜਹਾਂ ਸਾਂਈ ਮੀਆਂ ਮੀਰ ਦੀ ਸ਼ਹਗਿਰਦ ਸੀ, ਇਨਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨੇ ਜਹਾਂਗੀਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਤੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦਿਆਲਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸਨ ਉਹਨਾ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਸਾਨੂੰ ਰਿਆਹ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਆਹ ੫੨ ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਿਹਾਅ ਕਰੋ। ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਮੰਨ ਗਿਆ, ਸੋ ਇਸ ਤਰਾਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ੧੬੧੯ ਈ :(੧੬੭੬ ਬਿ:ਕੱਤਕ ਵਦੀ ਚੌਦਸ ਦੀ ਰਾਤ ਗਵਾਲੀਅਰ ਦੇ ਕਿਲੇ 'ਚੋਂ ਹੋਈ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਦਾ ਸਮਕਾਲੀ ਲਿਖਾਰੀ ਇੰਝ ਲਿਖਦਾ ਹੈ :-

ਨਾਇਕ ਹਰੀ ਰਾਮ ਦਰੋਗਾ ਬੇਟਾ ਹਰਿ ਬੰਸ ਲਾਲ ਕਾ ਪੋਤਾ ਠਾਕਰ ਦਾਸ ਕਾ ਪੜਪੋਤਾ ਧਰਮ ਚੰਦ ਕਾ ਬੰਸ ਰਾਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੀ ਚੰਦ੍ਰ ਬੰਸੀ ਜਾਦਵ ਬੜਤੀਆ ਕਨਾਵਤ ਨੇ ਸੰਮਤ ੧੬੭੬ ਕਤਿਕ ਬਦੀ ਚਉਦਸ ਕੇ ਦਿਹੁ ਬੰਦੀ ਛੋਰ ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਕੇ ਬਾਵਨ ਰਾਜਯੋ ਕੇ ਬੰਧਨ ਮੁਕਤ ਹੋਇ ਕੇ ਆਨੇ ਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮੈ ਦੀਪ ਮਾਲਾ ਕੀ ਸਾਰੀ ਨਗਰੀ (ਗਵਾਲੀਅਰ) ਮੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਕੇ ਬਾਦਲ ਛਾਇ ਗਏ। ਗੁਰੁ ਜੀ ਏਕ ਦਿਬਸ ਨਾਇਕ ਹਰੀ ਰਾਮ ਕੇ ਗ੍ਰਹਿ ਮੇ ਨਿਵਾਸ ਕਰਕੇ ਬਦਾਇਗੀ ਲੀ ਰਾਸਤੇ ਕਾ ਪੰਧ ਮੁਕਾਇ ਆਗਰੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਜਹਾਂਗੀਰ ਕੇ ਪਾਸ ਜਾਇ ਨਿਵਾਸ ਕੀਆ।
(ਭਟ ਵਹੀ ਜਾਦੇ ਬੰਸੀ ਬੜਤੀਆ ਕੀ)
ਗੁਰੂ ਜੀ ਪਹਿਲਾ ਹਰੀ ਰਾਮ ਕੋਲ ਰੁਕੇ ਫਿਰ ਉਥੋ ਸਿਧਾ ਆਗਰੇ ਜਹਾਗੀਰ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਥੋਂ ਫਿਰ ਸਚਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਜਹਾਗੀਰ ਨਾਲ ਕਸ਼ਮੀਰ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ੧੬੧੯ ਈ :(੧੬੭੬ ਬਿ:ਨੂੰ ਮੱਘਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਫਤੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਕਲਾਨੌਰ ਪ੍ਰਗਨਾ ਗੁਰਦਾਸ ਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿਥੇ ਸਿਖ ਸੰਗਤ ਮਿਲਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚੀ ...ਜੈਸਾ ਕਿ ਭੱਟ ਵਹੀ ਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ :-
ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਮਹਿਲ ਛੱਟਮਾ ਬੇਟਾ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਕਾ ਪੋਤਾ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਕਾ ਪੜਪੋਤਾ ਬਾਬਾ ਹਰਿਦਾਸ ਜੀ ਕਾ ਬੰਸ ਬਾਬਾ ਠਾਕੁਰ ਦਾਸ ਜੀ ਕਾ ਸੂਰਜ ਬੰਸੀ ਗੋਸਲ ਗੋਤ੍ਰਾ ਸੋਢੀ ਖੱਤ੍ਰੀ ਬਾਸੀ ਚੱਕ ਗੁਰੂ ਕਾ ਪ੍ਰਗਨਾ ਨਿਝਰ ਆਲਾ ਗੱਢ ਗੁਆਲੀਅਰ ਸੇ ਬੰਧਨ ਮੁਕਤ ਹੋਇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਜਹਾਂਗੀਰ ਕੈ ਗੈਲ ਗਾਮ ਕਲਾਨੌਰ ਪ੍ਰਗਨਾ ਬਟਾਲਾ ਮੇ ਆਇ। ਸੰਮਤ ਸੋਲਾ ਸੇ ਛਿਹੱਤ੍ਰਾ ਪੋਖ ਮਾਸ ਕੀ ਸੰਗਰਾਂਦ ਦੇ ਦਿਹੁ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਾ ਆਨਾ ਸੁਨ ਕਰ ਬਾਬਾ ਬੁਢਾ ਬੇਟਾ ਸੁਘੇ ਰੰਧਾਵੇ ਕਾ ਗੁਰਦਾਸ ਬੇਟਾ ਈਸ਼ਰ ਦਾਸ ਭਲੇ ਕਾ ਬਲੂ ਬੇਟਾ ਮੂਲ ਚੰਦ ਜਲਹਾਨੇ ਪ੍ਰਮਾਰ ਕਾ ਕੌਲ ਜੀ ਦਾਸ ਬੇਟਾ ਅੰਬੀਏ ਹਜਾਬਤ ਚਾਹਿਮਾਨ (ਚੁਹਾਨ) ਕਾ ਹੋਰ ਸਿਖ ਫਕੀਰ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਨੇ ਆਇ।
(ਭੱਟ ਵਹੀ ਤਲਾਉਡਾ (ਹਰਿਆਣਾ) ਪ੍ਰਗਨਾ ਜੀਦ)
ਉਪਰੋਕਤ ਲਿਖਤ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਮਘਰ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਫਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਦ ਕਿ ਦੀਵਾਲੀ ਤਾਂ ਕਤਕ ਚ ਲੰਘ ਚੁਕੀ ਸੀ ......ਸੋ ਇਸ ਤਰਾਂ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਇਹ ਝੂਠ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਦੀਵਾਲੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਪਹੁੰਚੇ ਹੁਣ ਇਹ ਵੀਚਾਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਕਦ ਆਏ?
ਗੁਰੂ ਜੀ ਵੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਸ਼ਮੀਰ ਗਏ। ਸੰਮਤ ੧੬੭੭ ਚ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਜਦ ਲਾਹੌਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਉਸਤੋ ਵਦਾਇਗੀ ਲੈ ਕੇ ਪਹਿਲਾ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਆਏ ਤੇ ਫਿਰ ਉਥੋ ਆਪਣੇ ਤਾਏ ਦੇ ਸਹੁਰੇ ਬਾਬੇ ਮਿਹਰਵਾਨ ਕੋਲ ਪ੍ਰਿਥੀਚੰਦ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਅਫਸੋਸ ਕਰਨ ਆਏ ....ਜਿਸਦਾ ਹਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਭੱਟ ਵਹੀ ਚੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ :-

ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਮਹਲ ਛਟਮਾਂ ਬੇਟਾ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਕਾ ਪੋਤਾ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਕਾ ਪੜਪੋਤਾ ਬਾਬਾ ਹਰਿ ਦਾਸ ਜੀ ਕਾ ਬਾਬਾ ਠਾਕਰ ਦਾਸ ਜੀ ਕੀ ਸੂਰਜ ਬੰਸੀ ਗੋਸਲ ਗੋਤ੍ਰਾ ਸੋਢੀ ਖਤ੍ਰੀ ਤਾਊ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਿਥੀ ਚੰਦ ਕੀ ਮਕਾਣ ਦੇਨ ਗਾਮ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਸੇ ਚਲ ਹੇਹਰੀ ਪ੍ਰਗਨਾ ਪੱਟੀ ਮੇ ਗੁਰੂ ਮੇਹਰ ਬਾਨ ਕੇ ਘਰ ਆਏ। ਸਾਲ ਸੰਮਤ ੧੬੭੭ ਬਿ:ਪੋਖ ਪ੍ਰਬਿਸ਼ਟੇ ਆਰਾਈ ਦਿਹੁ ਸੁਕਰ ਬਾਰ ਕੋ। ਮੈਲੋ ਅਰਜਾਨੀ ਸਾਹਿਬ ਬੇਟਾ ਗੁਰੂ ਮੋਹਰੀ ਜੀ ਕਾ ਬਾਵਾ ਬੁਢਾ 'ਰਾਮਦਾਸ, ਬੇਟਾ ਸੁਘੇ ਰੰਧਾਵੇ ਕਾ ਗੁਰਦਾਸ ਬੇਟਾ ਈਸ਼ਰ ਦਾਸ ਭੱਲੇ ਕਾ ਬੱਲੂ ਰਾਇ ਬੇਟਾ ਮੂਲ ਚੰਦ ਜਲਹਾਨੇ ਪ੍ਰਮਾਰ ਕਾ ਕੌਲ ਜੀ ਦਾਸ ਬੇਟਾ ਅੰਬੀਏ ਹਜਾਬਤ ਚਾਹਿਮਾਨ ਕਾ ਹੋਰ ਸਿਖ ਫਕੀਰ ਆਏ
(ਭਟ ਵਹੀ ਮੁਲਤਾਨੀ ਸਿੰਧੀ)
ਉਪਰੋਕਤ ਤੱਥ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਗਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿ ਦੀਵਾਲੀ ਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮਿਥ ਨਾਟਕੀ ਢੰਗ ਜਿਵੇ ਸਨਤਾਨੀ ਮਤ 'ਚ ਰਾਮ ਦੇ ਬਨਵਾਸ ਕਟ ਕੇ ਆਉਣਾ ਤਾਂ ਉਸੇ ਤਰਜ਼ 'ਤੇ ਸਨਤਾਨੀ ਮਤ 'ਚ ਜ਼ਜ਼ਬ ਕਰਨ ਲਈ ਘੜੀ ਗਈ ......ਇਹ ਅਜ ਤਕ ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਅਸੀ ਬਣ ਰਹੇ ਦਿਵਾਲੀ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕੁਝ ਦੇਣ ਹੇਹਰੀ ਰਹਿਣ ਉਪਰੰਤ ਮੇਹਰਵਾਨ ਸਮੇਤ ਹੁਣ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਆਏ ਜਿਹਾ ਭਟ ਵਹੀਆ ਦਸਦੀਆਂ:-

ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਮਹਲ ਛਟਮਾਂ ਬੇਟਾ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਜੀ ਕਾ.... ਸੂਰਜ ਬੰਸੀ ਗੋਸ਼ਲ ਗੋਤ੍ਰਾ ਸੋਢੀ ਖੱਤ੍ਰੀ ਸੰਮਤ ੧੬੭੭ ਬਿ :(੧੬੨੦ ਈ:) ਮਾਘ ਪ੍ਰਬਿਸ਼ਟੇ ਪਹਿਲੀ ਸੰਗਰਾਂਦ ਕੇ ਦਿਹੁ ਹੇਹਰ ਨਗਰੀ ਸੇ ਚਲ ਗਾਮ ਗੁਰੂ ਕਾ ਚੱਕ ਪ੍ਰਗਨਾ ਨਿਝਰਆਲਾ (ਅਜਨਾਲਾ) ਆਏ। …………………ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੇ ਆਨੇ ਕੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿ ਦੀਪਮਾਲਾ ਹੋਈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਹਰਿ ਮੰਦ੍ਰ ਮੇ ਦੀਆ ਬਾਤੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਮੇਹਰਬਾਨ ਕੀ ਲਾਈ।
(ਭਟ ਵਹੀ ਸਿੰਧੀ ਮੁਲਤਾਨੀ)
ਉਪਰੋਕਤ ਹੋਈ ਵੀਚਾਰ ਤੋਂ ਇਹ ਗਲ ਉਭਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਦੀ ਹੈ ਕਿ ਗਵਾਲੀਅਰ ਦੇ ਕਿਲੇ 'ਚ ਰਿਹਾਈ ਉਪਰੰਤ ਸਤਿਗੁਰੂ ਲਗਪਗ ਸਾਲ ਸਵਾ ਸਾਲ ਦੇ ਵਕਫੇ ਬਾਅਦ ਮਾਘ ਦੇ ਮਹਿਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਆਏ ਤੇ ਗੁਰੂ ਪਿਆਰ ਵਾਲਿਓ ਮਾਘ 'ਚ ਕਦੇ ਦੀਵਾਲੀ ਆਉਦੀ ....ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿ ਜੋ ਕਹਾਣੀ ਦੀਵਾਲੀ ਵਾਲੀ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਧਾਰਮਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਡਾ ਦੀਵਾਲੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਸਾਡਾ ਸਬੰਧ ਸਿਰਫ 'ਬੰਦੀ ਛੋੜ ਦਿਵਸ 'ਨਾਲ ਹੈ ..........ਕਾਸ਼ ਕਿਤੇ ਸਾਡੇ ਪੰਥਕ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗਲ ਸਮਝ ਲਗ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਦੀਵਾਲੀ ਦੇ ਮੌਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ 'ਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਕੇਦਰੀ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜੋ ਪੈਸਾ ਆਤਿਸ਼ਬਾਜ਼ੀਆਂ 'ਚ ਬਰਬਾਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਮ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ... ਪਰ ਕੌਣ ਕਹੇ ਵਜੀਦਿਆ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਇੰਝ ਕਰ ...
ਪੰਥ ਦੀ ਚੜਦੀਕਲਾ ਦਾ ਖਵਾਸ਼ਿਮੰਦ
ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਤੇ ਗੁਰੂ ਪੰਥ ਦਾ ਸੇਵਕ
ਬਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਰਾਮੂੰਵਾਲੀਆ
76962-92718
096543-42039

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ ਖਾਲਸਾ ਨਿਉਜ 23.10.2014

21 October 2014

ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਲਈ "ਦੀਵਾਲੀ" ਦਾ ਉਹ ਨਾਮੁਰਾਦ ਦਿਹਾੜਾ
-: ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

ਤੀਹ ਹਜਾਰੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਜਦੋਂ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਦੇ ਜਰਨੈਲ, ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਆਲਹੂਵਾਲੀਆ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਤੇ ਕਬਜਾ ਕਰ ਕੇ ਕੇਸਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਲਾਲ ਕਿਲੇ ਤੇ ਫਹਿਰਾ ਦਿਤਾ, ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ 'ਤੇ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੂੰਦਿਆਂ ਹੀ, ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਆਲਹੂਵਾਲੀਆ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਅਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਜਾਗੀਰਾ ਲਾਉਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤੀਆਂ। ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਰ ਨੀਤੀਆਂ ਬਨਾਉਣੀਆਂ ਹੱਲੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੀ ਕੀਤੀਆ ਸਨ ਕਿ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੀਵਾਲੀ ਦਾ ਉਹ ਨਾਮੁਰਾਦ ਦਿਹਾੜਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਖਾਲਸਾ ਫੌਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਾਫੀ ਪੂਰਬੀਏ ਅਤੇ ਡੋਗਰੇ ਵੀ ਸਨ।
ਦੀਵਾਲੀ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਦੇ ਜਰਨੈਲ ਬਘੇਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਜਿੱਦ ਫੜ ਲਈ ਕਿ ਦੀਵਾਲੀ ਤਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਚਲ ਕੇ ਹੀ ਮਨਾਵਾਂਗੇ। ਦੀਵਾਲੀ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇਨਾਂ ਹੂੰਦਾ ਸੀ, ਕਿ ਇਹ ਕਹਾਵਤ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ "ਦਾਲ ਰੋਟੀ ਘਰ ਦੀ, ਦਿਵਾਲੀ ਅੰਬਰਸੱਰ ਦੀ।" ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਦਾ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੱਥੇਦਾਰ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਵੀ, ਸਿੱਖ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਮਝਾਂ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਖਾਲਸਾ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਜਹਾਂਗੀਰ ਦਾ ਤਖਤੇ ਤਾਉਸ ਪੁੱਟ ਕੇ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਲੱਦ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਪਣੇ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀਆਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੋਲ ਗੁਰੂ ਰਾਮ ਦਾਸ ਲੰਗਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਤਿ ਉਤਸਾਹਿਤ ਖਾਲਸਾ ਫੌਜਾਂ ਜਹਾਂਗੀਰ ਦਾ ਤਖਤੇ ਤਾਉਸ ਤਾਂ ਪੱਟ ਕੇ ਅਪਣੇ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਲੈ ਆਈਆਂ, ਲੇਕਿਨ ਦਿੱਲੀ ਜਾ ਕੇ ਕਦੀ ਵੀ ਅਪਣਾਂ ਰਾਜ ਦੋਬਾਰਾ ਕਾਇਮ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀਆਂ।

ਇਹ ਦਿਵਾਲੀ ਹੀ ਉਹ ਦਿਹਾੜਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਵਜਿਹ ਨਾਲ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ, ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਖੁੱਸਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਹਰ ਵਰ੍ਹੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੋਲਕ ਵਿਚੋਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਆਤਸ਼ਬਾਜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੀਵਾਲੀ ਕਿਉਂ ਮਨਾਂਉਦੇ ਹੋ? ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਦੀਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਅਸੀ ਤਾਂ "ਬੰਦੀ ਛੋੜ ਦਿਵਸ" ਮਨਾਉਦੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਛੇਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਗਵਾਲੀਅਰ ਦੇ ਕਿਲੇ ਵਿਚੋਂ ਅਜਾਦ ਹੋ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਪੁੱਜੇ ਸੀ। ਪੰਥ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਕਰਮ ਸਿੰਘ ਹਿਸਟੋਰੀਅਨ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ,ਕਿ ਛੇਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦਿਵਾਲੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਫਰਵਰੀ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਪੁੱਜੇ ਸੀ।

ਵੀਰੋ, ਆਉ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਕਰੀਏ! ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦਿਹਾੜੇ 'ਤੇ ਕੋਈ ਆਤਿਸ਼ਬਾਜੀ ਨਹੀਂ ਸਾੜਾਂਗੇ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਜ ਤੋਂ ਹੀ ਇਕ ਇਕ ਖੱਤ ਲਿਖਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਆਂਗੇ, ਕਿ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੋਲਕ ਦਾ ਪੈਸਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ ਕੇ ਸਿੱਖੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਘਾਂਣ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਏ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਲੇ ਭਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਦਸਵੰਦ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਖੱਤ ਲਿਖਣ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਗੇ?


(ਦਾਸ ਦੇ ਇਕ ਲੇਖ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਅੰਸ਼)





ਦਿਵਾਲੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਰਾਗੀ ਜੱਥੇ , ਉਚੇਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ
"ਦੀਵਾਲੀ ਦੀ ਰਾਤਿ ਦੀਵੇ ਬਾਲੀਅਨਿ।
ਤਾਰੇ ਜਾਤਿ ਸਨਾਤਿ ਅੰਬਰਿ ਭਾਲੀਅਨਿ।"
ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਸ਼ ,ਅਨਮਤ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਅਤੇ ਗੁਰਮਤਿ ਤੋਂ ਸਖਣੇ ਬਹੁਤੇ ਸਿੱਖ ਕਹਿਨ ਲਗ ਪੈੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ," ਵੇਖੋ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਰਾਗੀ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲ ਰਹੇ ਨੇ , ਤੇ ਤੁਸੀ ਬਹੁਤ ਸਿਆਣੇ ਬਣਦੇ ਹੋ ਜੋ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ "ਦਿਵਾਲੀ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਨਹੀ ਹੈ !"

ਇਹੋ ਜਹੇ ਸਿੱਖ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਅਤੇ ਦਿਵਾਲੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈੰਦੇ ਹਨ । ਲੇਕਿਨ ਇਸ ਸਬਦ ਦੀ ਅੰਤਲੀ ਪੰਗਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀ ਵਿਚਾਰਦੇ, ਜੋ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਸਾਰ ਅਤੇ ਮੂਲ ਹੇ।

"ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਦਾਤਿ ਸਬਦਿ ਸਮ੍ਹਾਲੀਅਨਿ ॥੬॥"
ਉਏ ਭਲਿਆ ! ਇਸ ਦਿਵਾਲੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੋ ਇਹ ਦੀਵੇ ਤੂੰ ਬਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਉਹ ਤਾਂ ਪੱਲ ਦੋ ਪੱਲ ਵਿਚ ਬੁਝ ਜਾਂਣ ਗੇ। ਜੇੜ੍ਹੇ ਇਹੋ ਜਹੇ ਦੀਵੇ ਬਾਲ ਰਹੇ ਨੇ , ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੀਵੇ ਬਾਲ ਲੈਣ ਦੇ । ਗੁਰੂ ਦਾ ਇਕ ਸੱਚਾ ਸਿੱਖ ਤਾਂ "ਗੁਰੂ ਸ਼ਬਦਾਂ" ਦੇ ਦੀਵੇ ਅਪਣੇ ਅੰਤਰ ਮਨ ਵਿਚ ਜਗਾ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ , ਗਿਆਨ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ , ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਸਿਆ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਸਦਾ ਸਦਾ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੇ।
"ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖ ਫਲ ਦਾਤਿ ਸਬਦਿ ਸਮ੍ਹਾਲੀਅਨਿ ॥੬॥"
ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ
ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ, "ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਸਤਤਿ" ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ "ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ", ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੀ "ਇਕ ਅੰਗ" ਲਗਦੀ ਹੈ
-: ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

ਗਿਆਨੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਜੀ! ਇਸ ਲੇਖ ਲੜੀ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਰੂ (ਅਖੌਤੀ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ) ਦੀ ਬਾਣੀ "ਚਉਬੀਸ ਅਉਤਾਰ" ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਸਵਾਲ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਿਲਸਿਲੇ ਨੂੰ ਅਗੇ ਵਧਾਂਉਦੇ ਹੋਏ, ਦਾਸ ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਤਕਰੀਰ ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਬਣਾਂ ਕੇ, ਆਪ ਕੋਲੋਂ "ਚਉਬੀਸ ਅਉਤਾਰ" ਰਚਨਾ ਬਾਰੇ ਹੀ ਕੁਝ ਸਵਾਲ ਹੋਰ ਪੁਛਦਾ ਹੈ।

ਆਪ ਜੀ ਨੇ ਅਪਣੀ ਤਕਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਹਿਆ ਹੈ ਕਿ, "ਜੋ ਸਿਧਾਂਤ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ.....ਉਹੀ ਸਿਧਾਤ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ.....ਜੋ ਵਿਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਹੈ।"

ਤੁਹਾਨੂੰ ਝੂਠ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ ਭੋਲੇ ਭਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਬਨਾਉਣ ਵੇਲੇ ਰੱਬ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ? ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਕਿਵੇਂ ਅਖਵਾ ਸਕਦੇ ਹੋ ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਲਗਦਾ ਹੈ ਵਾਕਿਫ ਨਹੀਂ ਹੋ ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਇਕ ਸਮਰੱਥ ਗੁਰੂ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਗੁਰੂ ਸਾਬਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਅਪਣੀ ਤਕਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ, "ਜਿਥੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤ ਬਨਾਉਦੇ ਹਨ...ਉਥੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਿਪਾਹੀ ਬਣਾਂਉਦਾ ਹੈ।"


ਗਿਆਨੀ ਜੀ ! ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਿਪਾਹੀ ਬਨਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਗੁਣ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਅਧੂਰੇ ਗੁਰੂ ਹਨ? ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਤਾਂ ਇਨਾਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਨਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਵੀ ਨਕਾਰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਤੁਹਾਡੀ "ਦੁਰਗਾ ਉਸਤਤਿ" ਵਾਲੀ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰਣੀ ਹੈ। ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਏ ਤਾਂ ਇਸ ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ ਨੂੰ ਹੀ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਦੀ ਉਸਤਤਿ" ਕਹਿ ਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਪੂਜਕ ਬਣਾਂ ਰਹੇ ਨੇ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਿਧਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ ਮੂਲੁ ਹੈ ਮਾਇਆ ॥ ਸਿੰਮ੍ਰਿਤਿ ਸਾਸਤ ਜਿੰਨਿ ਉਪਾਇਆ ॥ ਅੰਕ 128 ਭਾਵ: ਦੇਵੀ ਦੇਵਤੇ ਤਾਂ ਮੂਲੋਂ (ਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ) ਇਕ ਮਾਇਆ (ਭਰਮ) ਹਨ। ਜੋ ਸਿਮ੍ਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸ਼ਤ੍ਰਾਂ (ਅਨਮਤ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾ) ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਹਨ।
ਮਾਇਆ ਮੋਹੇ ਦੇਵੀ ਸਭਿ ਦੇਵਾ ॥ਕਾਲੁ ਨ ਛੋਡੈ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ॥ ਅੰਕ 227 ਭਾਵ: (ਜਿਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤੇ ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹੋ ) ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਆਪ ਮਾਇਆ (ਭਰਮ) ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਨ। ਕਾਲ (ਮਨੁਖ ਦੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਮੌਤ ) ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ( ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਅਮਲ) ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਡਾ ਪਿਛਾ ਨਹੀ ਛੱਡ ਸਕਦੀ।
ਮਾਟੀ ਕੇ ਕਰਿ ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ ਤਿਸੁ ਆਗੈ ਜੀਉ ਦੇਹੀ ॥
ਐਸੇ ਪਿਤਰ ਤੁਮਾਰੇ ਕਹੀਅਹਿ ਆਪਨ ਕਹਿਆ ਨ ਲੇਹੀ ॥੨॥
ਅੰਕ 332 ਭਾਵ: ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤੇ ਬਣਾ ਬਣਾ ਕੇ ਤੂੰ ਉਨਾਂ ਅਗੇ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਨਾਂ ਅੱਗੇ ਤੂੰ ਅਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ (ਭੋਜਨ) ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ (ਕਹਿੰਦਾ )ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਅਪਣਾ (ਭੋਗ, ਭੋਜਨ) ਵੀ ਆਪ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ। (ਭਾਵ: ਇਨਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਤਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਵੀ ਇਹ ਆਪ ਚੁਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਖਾ ਸਕਦੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਂ ਤੇਰਾ ਭੇਜਿਆ ਭੋਜਨ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਹੈ)
ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ ਪੂਜਹਿ ਡੋਲਹਿ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਨਹੀ ਜਾਨਾ ॥
ਕਹਤ ਕਬੀਰ ਅਕੁਲੁ ਨਹੀ ਚੇਤਿਆ ਬਿਖਿਆ ਸਿਉ ਲਪਟਾਨਾ ॥੪॥੧॥੪੫॥
ਅੰਕ 332
ਭਾਵ: ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਤੂੰ (ਅੱਜ ਤਕ) ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ। ਕਬੀਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਤੁੰ ਅਪਣੇ ਬਿਬੇਕ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ (ਇਨਾਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ) ਰੂਪੀ ਬਿਖਿਆ (ਝੂਠ) ਨਾਲ ਚੰਬੜਿਆ ਪਇਆ ਹੈ।
ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ ਪੂਜੀਐ ਭਾਈ ਕਿਆ ਮਾਗਉ ਕਿਆ ਦੇਹਿ ॥
ਪਾਹਣੁ ਨੀਰਿ ਪਖਾਲੀਐ ਭਾਈ ਜਲ ਮਹਿ ਬੂਡਹਿ ਤੇਹਿ ॥੬॥
ਅੰਕ 637
ਭਾਵ: ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜ ਪੂਜ ਕੇ ਇਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਕੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ? ਇਨਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਣਾਂ ਹੈ ? । ਭਾਈ ! ਜਿਸ ਪੱਥਰ ਦੇ (ਦੇਵਤੇ) ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਲ ਨਾਲ ਧੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੱਥਰ ਤਾਂ ਆਪ ਇਸ ਜਲ ਵਿੱਚ ਡੁਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । (ਭਾਵ: ਜੋ ਆਪ ਡੁਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਨਾਂ ਦੇ ਲੜ ਲਗ ਕੇ ਤੂੰ ਕਿਵੇ ਤਰੇਂਗਾ?)
ਗਿਆਨੀ ਜੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਸੀ ਸਾਡੇ ਸਮਰੱਥ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾ। ਆਉ ਵੇਖੀਏ ਕਿ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਅਖੌਤੀ "ਸ਼੍ਰੀ ਦਸਮ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ" ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ? ਕਿਸ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ? ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਤਕਰੀਰ ਦੇ ਇਸ ਬਿਆਨ ਦੀਆਂ ਧੱਜੀਆਂ ਉਡਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿ ".....ਜੋ ਸਿਧਾਂਤ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ ,ਉਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ।"

ਅਥ ਦੇਵੀ ਜੂ ਕੀ ਉਸਤਤ ਕਥਨੰ॥ ਭੁਜੰਗ ਪ੍ਰਯਾਤ ਛੰਦ॥
ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੰਨਾ ਨੰ 309


ਗਿਆਨੀ ਜੀ, ਜਰਾ ਇਹ ਦਸਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾਲਤਾ ਕਰਨੀ ਕਿ "ਅਥ ਦੇਵੀ ਜੂ ਕੀ ਉਸਤਤ ਕਥਨ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਕੀ "ਅਥ ਨਿਰੰਕਾਰ ਜੂ ਕੀ ਉਸਤਤ ਕਰਨਾਂ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ ? ਜੇ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਤੁਸੀਂ ਝੂਠ ਬੋਲ ਕੇ "ਨਿਰੰਕਾਰ ਦੀ ਉਸਤਤ" ਵੀ ਕਹਿ ਦਿਉਗੇ, ਤਾਂ ਅਗੇ ਜਾ ਕੇ ਫਸ ਜਾਉਗੇ। ਅਗੇ ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਸਤਤ ਵਾਲੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਪੰਜ ਸੱਤ ਬੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਈ ਨਾਮ ਲਿਖਦਾ ਹੈ।


ਅਥ ਦੇਵੀ ਜੂ ਕੀ ਉਸਤਤ ਕਥਨੰ ॥

ਤੁਹੀ ਅਸਤ੍ਰਣੀ ਆਪ “ਰੂਪਾ” ॥ ਤੁਹੀ “ਅੰਬਕਾ” ਜੰਭ ਹੰਤੀ ਅਨੂਪਾ ॥
ਤੁਹੀ ਅੰਬਕਾ, ਸੀਤਲਾ, ਤੋਤਲਾ ਹੈ ॥ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਭੂਮ ਆਕਾਸ਼ ਤੈ ਹੀ ਕੀਆ ਹੈ ॥
੪੨੧॥ ਤੁਹੀ ਮੁੰਡ ਮਰਦੀ ਕਪਰਦੀ ਭਵਾਨੀ ॥ ਤੁਹੀ ਕਾਲਕਾ, ਲਪਾਜਾ, ਰਾਜਧਾਨੀ ॥ ਮਹਾ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ਤੁਹੀ ਈਸ਼੍ਵਰੀ ਹੈ ॥ ਤੁਹੀ ਤੇਜ ਆਕਾਸ਼ ਥੰਭੋ ਮਹੀ ਹੈ ॥੪੨੨॥ ਤੁਹੀ ਰਿਸ਼ਟਣੀ, ਪੁਸ਼ਟਣੀ, ਜੋਗ ਮਾਇਆ ॥ ਤੁਹੀ ਮੋਹ ਸੁ ਚਉਦਹੂੰ ਲੋਕ ਛਾਇਆ ॥ ਤੁਹੀ ਸੁੰਭ ਨੈਸੁੰਭ ਹੰਤੀ ਭਵਾਨੀ ॥ ਤੁਹੀ ਚਉਦਹੂੰ ਲੋਗ ਕੀ ਜੋਤਿ ਜਾਨੀ ॥੪੨੩॥ ਤੁਹੀ ਰਿਸ਼ਟਣੀ, ਪੁਸ਼ਟਣੀ, ਸ਼ਸਤ੍ਰਣੀ ਹੈ ॥ ਤੁਹੀ ਕਸ਼ਟਣੀ ਹਰਤਣੀ ਅਸਤ੍ਰਣੀ ਹੈ ਤੁਹੀ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ਤੁਹੀ ਬਾਕ ਬਾਨੀ ॥ ਤੁਹੀ ਜੰਭਰਾ ਅੰਬਕਾ ਰਾਜਧਾਨੀ ॥੪੨੪॥ ਮਹਾ ਭੈਰਵੀ, ਭੂਤਨੇਸੁਰੀ, ਭਵਾਨੀ ॥ ਭਵੀ ਭਾਵਨੀ ਭਬਯੰ ਕਾਲੀ, ਕ੍ਰਿਪਾਣੀ ॥
ਜਯਾ, ਆਜਯਾ, ਹਿੰਗੁਲਾ, ਪਿੰਗੁਲਾ ਹੈ ॥॥ ਸ਼ਿਵਾ, ਸੀਤਲਾ, ਮੰਗਲਾ, ਤੋਤਲਾ ਹੈ ॥
੪੨੬॥ ਤੁਹੀ ਅੱਛਰਾ, ਪੱਛਰਾ, ਬੁੱਧ,ਬ੍ਰਿੱਧਿਆ ॥ ਤੁਹੀ ਭੈਰਵੀ, ਭੂਪਣੀ ਸੁੱਧ ਸਿੱਧਿਆ ॥ ਮਹਾ ਬਾਹਣੀ ਅਸਤ੍ਰਣੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ॥ ਤੁਹੀ ਤੀਰ ਤਰਵਾਰ ਕਾਤੀ ਕਟਾਰੀ ॥੪੨੭॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗਰੰਥ : ਪੰਨਾ 309

ਗਿਆਨੀ ਜੀ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਇਨਾਂ ਸੱਤ ਅੱਠ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇੰਨੇ ਨਾਮ ਲੈ ਲਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਇਹ ਦਸਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾਲਤਾ ਕਰੋ ਜੀ ਕਿ, ਕੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਤੁਹਾਡੇ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਦੇ ਹਨ ? ਜੇ ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਅਪਣੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸਲਾਹ ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰ ਕੇ ਦਸ ਦੇਣਾਂ, ਜਿਨਾਂ ਦੇ ਸੈਮੀਨਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਸਾਂ ਇਹ ਬੇਤੁਕੀ ਅਤੇ ਬੇਹੂਦੀ ਤਕਰੀਰ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਰੁਪਾ, ਅੰਬਕਾ, ਸੀਤਲਾ, ਤੋਤਲਾ, ਭਵਾਨੀ, ਕਾਲਕਾ, ਮਾਇਆ, ਜੋਗ ਮਾਇਆ, ਜੰਭਰਾ, ਭੈਰਵੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਕਾਲੀ, ਹਿੰਗੁਲਾ, ਪਿੰਗੁਲਾ, ਦੁਰਗਾ, ਭੈਰਵੀ, ਭੈਰਵਿ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਪਰਮੇਸ੍ਰੀ, ਪਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਅੱਛਰਾ, ਪੱਛਰਾ, ਮਹਾ ਬਾਹਣੀ, ਅਸਤ੍ਰਣੀ

ਗਿਆਨੀ ਜੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮੂਰਖ ਨਾਂ ਬਣਾਉ । ਤੁਸੀ ਦੇਵੀ ਪੂਜਨੀ ਹੈ ਤਾਂ ਸੌ ਵਾਰ ਪੂਜੋ ! ਇਸ "ਦੇਵੀ ਜੂ ਕੀ ਉਸਤਤ ਨੂੰ" ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਕਿਰਤ ਕਹਿ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਿੱਖੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਘਾਣ ਨਾਂ ਕਰੋ ? ਚਲੋ ਇਸ ਦੇਵੀ ਜੂ ਕੀ ਉਸਤਤ ਦੀਆਂ ਅਗਲੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਲੈੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਭੋਲੇ ਭਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਵਾ ਪੜ੍ਹਵਾ ਕੇ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਮੂਰਖ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।


ਦੋਹਰਾ ॥
ਦਾਸ ਜਾਨ ਕਰਿ ਦਾਸ ਪਰਿ ਕੀਜੈ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਪਾਰ ॥ ਹਾਥ ਦੈ ਰਾਖ ਦੈ ਰਾਖ ਮੁਹਿ ਮਨ ਕ੍ਰਮ ਬਚਨ ਬਿਚਾਰ ॥੪੩੩
ਚੌਪਈ ॥ ਮੈ ਨ ਗਨੇਸ਼ਹਿ ਪ੍ਰਿਥਮ ਮਨਾਊਂ ॥ ਕਿਸ਼ਨ ਬਿਸ਼ਨ ਕਬਹੂੰ ਨਹ ਧਿਆਊਂ ॥ਕਾਨ ਸੁਨੇ ਪਹਿਚਾਨ ਨ ਤਿਨ ਸੋਂ ॥ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ਮੋਰੀ ਪਗ ਇਨ ਸੋਂ ॥੪੩੪॥ ਮਹਾਕਾਲ ਰਖਵਾਰ ਹਮਾਰੋ ॥ ਮਹਾ ਲੋਹ ਮੈਂ ਕਿੰਕਰ ਥਾਰੋ ॥ ਅਪਨਾ ਜਾਨ ਕਰੋ ਰਖਵਾਰ ॥ ਬਾਹਿ ਗਹੇ ਕੀ ਲਾਜ ਬਿਚਾਰ ॥੪੩੫॥ ਅਪਨਾ ਜਾਨ ਮੁਝੇ ਪ੍ਰਤਿਪਰੀਐ ॥ ਚੁਨ ਚੁਨ ਸ਼ੱਤੁ ਹਮਾਰੇ ਮਰੀਐ ॥ ਦੇਗ ਤੇਗ ਜਗ ਮੈ ਦੋਊ ਚਲੈ ॥ ਰਾਖ ਆਪ ਮੁਹਿ ਅਉਰੁ ਨ ਦਲੈ ॥੪੩੬॥ ਤੁਮ ਮਮ ਕਰਹੁ ਸਦਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਰਾ ॥ ਤੁਮ ਸਾਹਿਬ ਮੈ ਦਾਸ ਤਿਹਾਰਾ ॥ ਜਾਨ ਆਪਨਾ ਮੁਝੈ ਨਿਵਾਜ ॥ ਆਪ ਕਰੋ ਹਮਰੇ ਸਭ ਕਾਜ ॥੪੩੭॥ ਤੁਮ ਹੋ ਸਭ ਰਾਜਨ ਕੇ ਰਾਜਾ ॥ ਆਪੇ ਆਪੁ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜਾ ॥ ਦਾਸ ਜਾਨ ਕਰਿ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਹੁ ਮੁਹਿ ॥ ਹਾਰ ਪਰਾ ਮੈ ਆਨ ਦ੍ਵਾਰ ਤੁਹਿ ॥੪੩੮॥ ਅਪਨਾ ਜਾਨ ਕਰੋ ਪ੍ਰਤਿਪਾਰਾ ॥ ਤੁਮ ਸਾਹਿਬੁ ਮੈ ਕਿੰਕਰ ਥਾਰਾ ॥ ਦਾਸ ਜਾਨ ਦੈ ਹਾਥ ਉਬਾਰੋ ॥ ਹਮਰੇ ਸਭ ਬੈਰੀਅਨ ਸੰਘਾਰੋ ॥੪੩੯॥ ਪ੍ਰਥਮ ਧਰੋ ਭਗਵਤ ਕੋ ਧਯਾਨਾ ॥ ਬਹੁਰ ਕਰੋ ਕਬਿਤਾ ਬਿਧਿ ਨਾਨਾ ॥ ਕਿਸ਼ਨ ਜਥਾ ਮਤ ਚਰਿਤ੍ਰ ਉਚਾਰੋ ॥ ਚੂਕ ਹੋਇ ਕਬਿ ਲੇਹੁ ਸੁਧਾਰੋ ॥੪੪੦॥
ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ ਸਮਾਪਤਮ ॥
ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੰਨਾ 310


ਗਿਆਨੀ ਜੀ ਪੰਥ ਦੋਖੀਆਂ ਨੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਸਤਤ ਦੇ ਬੰਦ ਨੰਬਰ 433, 434, 435, 436 ,437, 438, 439, 440 ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ, ਤਾਂ ਚਿਮਟੇ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਢੋਲਕੀਆਂ ਪਾੜ ਪਾੜ ਕੇ ਰਟਵਾ ਦਿਤੀਆਂ, ਲੇਕਿਨ ਅਖੀਰਲੀ ਤੁਕ ਕਿਉ ਖਾਂ ਗਏ ?

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ ਸਮਾਪਤਮ


ਇਹ ਅਖੀਰਲੀ ਲਾਈਨ ਗੁਟਕਿਆ ਵਿਚੋੰ ਕਿਉ ਖਾ ਗਏ ? ਉਪਰਲੀਆਂ ਪੌੜ੍ਹੀਆਂ ਵਿਚ ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ-

ਮੈ ਨ ਗਨੇਸ਼ਹਿ ਪ੍ਰਿਥਮ ਮਨਾਊਂ ॥ ਕਿਸ਼ਨ ਬਿਸ਼ਨ ਕਬਹੂੰ ਨਹ ਧਿਆਊਂ ॥ ਕਾਨ ਸੁਨੇ ਪਹਿਚਾਨ ਨ ਤਿਨ ਸੋਂ ॥ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ਮੋਰੀ ਪਗ ਇਨ ਸੋਂ ॥੪੩੪॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੰਨਾ 310

ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਕਿ ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਜੁਲਦਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਬਹੁਤ ਖੂਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ "ਦਸਮ ਬਾਣੀ" ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਲੇਕਿਨ ਅਗਲੀ ਹੀ 435 ਵੇਂ ਬੰਦ ਦਾ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ।

ਮਹਾਕਾਲ ਰਖਵਾਰ ਹਮਾਰੋ ॥ ਮਹਾ ਲੋਹ ਮੈਂ ਕਿੰਕਰ ਥਾਰੋ ॥
ਅਪਨਾ ਜਾਨ ਕਰੋ ਰਖਵਾਰ ॥ ਬਾਹਿ ਗਹੇ ਕੀ ਲਾਜ ਬਿਚਾਰ ॥
੪੩੫॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੰਨਾ 310

ਨਾਲ ਹੀ ਇਨਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦਿਆ "ਮਹਾਕਾਲ" (ਮੌਤ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਭਿਆਨਕ ਦਾੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਦੇ ਮੁੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਰਿਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਖੜਗ ਅਤੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁਖ ਦੇ ਮੂੰਡ ਦੀ ਮਾਲਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ) ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਵੀ ਬਣਾਂ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਗੁਰੂ ਤਾਂ ਸਰੇਆਮ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰਦਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈ ਦੇਵੀ ਜੀ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ" ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਸਤਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪ੍ਰੌੜ੍ਹਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਜੀ ਦੀ ਉਸ਼ਤਤ ਸਮਾਪਤ ਕਰ ਦਿਤੀ ਹੈ" ਹੁਣ ਤੁਸੀ ਕਿਵੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ, "ਜੋ ਸਿਧਾਂਤ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਹੈ ? ਇਨੇ ਢੀਠ ਨਾ ਬਣੋ ਗਿਆਨੀ ਜੀ, ਸਿੱਖੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਘਾਂਣ ਨਾ ਕਰੋ ।


ਇਸ ਰਚਨਾਂ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਇਹ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿ "ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ਸਮਾਪਤਮ ॥" ਉਹ ਤਾਂ ਸਪਸਟ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ "ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ ਸਮਾਪਤਮ ॥" ਗਿਆਨੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਗੁਰੂ ਕੀ "ਅਕਾਲਪੁਰਖ" ਨੂੰ "ਦੇਵੀ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ? ਜਾਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਪੂਜਕ ਹੈ ?


ਹੁਣ ਗੁਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਾਪਤਮ ਵਾਲੀ ਤੁਕ ਪੰਥ ਦੋਖੀਆਂ ਨੇ ਹਟਾ ਦਿਤੀ ਹੈ, ਤਾਂਕਿ ਸਿੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਦੀ ਉਸਤਤ ਸਮਝ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹਿਣ। "ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਉਸਤਤਿ ਸਮਾਪਤਮ॥" ਪੜ੍ਹਨਗੇ ਤਾਂ ਸਵਾਲ ਦਰ ਸਵਾਲ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣਗੇ ਅਤੇ ਇਸ ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਭੱਠਾ ਬੈਠ ਜਾਵੇਗਾ।


ਗਿਆਨੀ ਜੀ ਇਸ ਦੇਵੀ ਜੂ ਕੀ ਉਸਤਤ ਨੂੰ "ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਤ" ..ਅਤੇ "ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗ " ਕਹਿ ਕੇ ਅਪਣਾ ਨਾਮ "ਮਨਮੁੱਖਾਂ ਅਤੇ "ਗੁਰੂ ਨਿੰਦਕਾਂ" ਵਿਚ ਸ਼ੁਮਾਰ ਨਾ ਕਰੋ !


ਗਇਆ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਨ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਅਨੁਵਾਦ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਣੇ ਵਲੋਂ ਨਾ ਲਿਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਲੇਕਿਨ ਵਾਕ ਅਤੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਣਤਾ ਦੇਣ ਲਈ ਕੁੱਝ ਕੁ ਅਖਰ ਅਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਜੋੜਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ (ਬ੍ਰੈਕਟ) ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਇਆ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਭਾਵ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਬਦਲੇ, ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਰਖਿਆ ਗਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਲੇਖ ਨਾਲ ਲਗੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਇਸ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਲਿਖੇ ਇਸ ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਹਨ।
ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

16 October 2014

ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ "ਚੌਵੀਹ ਅਵਤਾਰ" ਹੀ ਨਹੀਂ, "ਚੌਵੀਹ ਗਰੂ" ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਹੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ "ਚੌਵੀਹ ਗੁਰੂਆਂ" ਦਾ ਕੀ ਕਰਨ ?
-: ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਕਾਨਪੁਰ

ਗਿਆਨੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਜੀ! ਤੁਸੀ ਤਾਂ ਅਪਣੀ ਤਕਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ, "ਜੋ ਵਿਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਾ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ। .......ਜੋ ਸਿਧਾਂਤ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ...।" ਬੜੀ ਬੇਤੁਕੀ ਗਲ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਦੇ ਸੈਮੀਨਾਰ ਵਿੱਚ ਕਹੀ। ਨਿਹੰਗਾਂ ਅਤੇ ਟਕਸਾਲੀਆਂ ਨੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਸ ਤਕਰੀਰ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਜੈਕਾਰੇ ਵੀ ਛੱਡੇ ਹੋਣਗੇ, ਕਿਤੇ ਇਕ ਵਾਰ ਇਹੋ ਜਹੀ ਤਕਰੀਰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਅਾਪਣਾ ਇਕੋ ਇੱਕ ਗੁਰੂ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰਕੇ ਵੇਖਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਦਵਤਾ ਦੀ ਇਹੋ ਜਹੀ ਫਜੀਹਤ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਯਾਦ ਰਖਣਾ ਸੀ।
ਗਿਆਨੀ ਜੀ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਦਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਪੰਥਿਕ ਮਸਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਸਤਕਾਰਤ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਸੰਬਧਿਤ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਰਗੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਅਸ਼ਲੀਲ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗ ਬਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ।

ਪਾਠਕ ਸਜਣੋ! ਗਿਆਨੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ, ਜੋ ਉਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੀ ਇਕ ਅੰਗ ਹੈ, ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ "ਚਉਬੀਸ ਅਵਤਾਰਾਂ" ਨਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ, "ਚੌ੍ਵੀਹ ਗੁਰੂਆਂ" ਨਾਲ ਵੀ ਜੋੜ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਆਪ ਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਣਾ ਕਿ ਤੁਸਾਂ "ਦਸ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨਾਂ ਉਪਰ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਨਾਂ ਹੈ" ਕਿ ਇਸ ਕੂੜ ਗ੍ਰੰਥ ਵਾਲੇ "ਚੌਵੀਹ ਗੁਰੂਆਂ" ਨੂੰ ਵੀ ਅਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰਨਾ ਹੈ?

ਚੌਵੀਹ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਕਰਦਾ ਸਯਾਮ ਕਵੀ, ਇਸ ਪਹਿਲੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਥੋਂ ਚੁਕ ਲਿਆਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਰੁਕਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪੂਰੇ "ਚੌਵੀਹ ਗੁਰੂਆਂ" ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਸੇ ਦੱਤ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਅਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ "ਚੌਵੀਹ ਗੁਰੂ" ਧਾਰੇ ਸਨ। ਇਨਾਂ ਵਿੱਚ -

1- ਪਹਿਲਾ ਹੈ - ਅਕਾਲ ਗੁਰੂ। ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇਹ ਪੰਨਾ ਨੰਬਰ 643 ਤੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
"ਇਤਿ ਅਕਾਲ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਥਮ ਸਮਾਪਤਮ॥"

2- ਦੂਸਰਾ ਹੈ - ਗੁਰੂ ਕਾਲ। ਦੂਸਰੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਨਾਮ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਲਿਖਦਾ, ਲੇਕਿਨ ਉਸ ਬਾਰੇ ਇਕ ਬੁਝਾਰਤ ਜਰੂਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ-
ਪਰਮ ਰੂਪ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੁਨ ਜਨ ਜੋਗ ਕਰਮ ਨਿਧਾਨ ॥ ਦੂਸਰੇ ਗੁਰ ਕਉ ਕਰਾ ਮਨ ਈ ਮਨੈ ਮੁਨਿ ਮਾਨ ॥
ਨਾਥ ਤਉ ਹੀ ਪਛਾਨ ਜੋ ਮਨ ਮਾਨਈ ਜਿਹ ਕਾਲ ॥ ਸਿੱਧ ਤਉ ਮਨ ਕਾਮਨਾ ਸੁਧ ਹੋਤ ਹੈ ਸੁਨਿ ਲਾਲ ॥੧੧੭॥
ਇਤਿ ਦੁਤੀਆ ਗੁਰੂ ਬਰਨਨੰ ਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤੰ ॥ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੰਨਾ ਨੰ 643


ਇਸ ਦੂਜੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ ।
"ਸਿੱਧ ਤਉ ਮਨ ਕਾਮਨਾ ਸੁਧ ਹੋਤ ਹੈ ਸੁਨਿ ਲਾਲ ॥੧੧੭॥"

3- ਤੀਜਾ ਹੈ - "ਗੁਰੂ ਮਰਕਰਾ"। ਲਉ ਜੀ ! ਤੀਜੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ "ਗੁਰੂ ਮਰਕਰਾ"। ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਜਣ ਨਾਲ ਦੱਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ "ਨਿਰੰਜਨ" ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਗਈ।
ਆਪਨ ਹਿਐ ਐਸ ਅਨਮਾਨਾਂ ॥ ਤੀਸਰ ਗੁਰੂ ਯਾਹ ਹਮ ਮਾਨਾ ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਸੂਤ ਕੀ ਡੋਰ ਬਢਾਵੈ॥ ਤਬਹੀ ਨਾਥ ਨਿਰੰਜਨ ਪਾਵੈ॥177॥ ਪੰਨਾ ਨੰ 648
ਇਤੀ ਤ੍ਰਿਤੀ ਗੁਰੂ ਮਰਕਰਾ ਸਮਾਪਤੇ॥

4- ਚੌਥਾ ਹੈ- "ਮੱਛਾਂਤਕ ਗੁਰੂ"। ਐਸੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਲਈਏ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਰਮਪੁਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਐਸੇ ਧਿਯਾਨ ਨਾਥ ਹਿਤ ਲਾਈਐ॥ ਤਬਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਕਹੁ ਪਾਈਐ॥ ਪੰਨਾ 649
ਇਤਿ ਮੱਛਾਂਤਕ ਚਤੁਰਥ ਗੁਰੂ ਸਮਾਪਤੰ॥

5- ਪੰਜਵੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ "ਬਿੜਾਲ ਗੁਰੂ"। ਐਸ ਪੰਜਵੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਧਿਆਣ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਨਿਰੰਕਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਐਸ ਧਿਆਨ ਹਰਿ ਹੇਤ ਲੱਗਈਐ॥ ਤਬ ਹੀ ਨਾਥ ਨਿਰੰਜਨ ਪੱਈਐ॥
ਇਤਿ ਬਿੜਾਲ ਪੰਚਮੇ ਗੁਰੂ ਸਮਾਪਤੰ॥ ਪੰਨਾ 649
6- ਛੇਵੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ "ਰੂਹੀ ਧੁਨਖਤਾ ਪੇਂਜਾ ਗੁਰੂ"। ਜਦੋਂ ਇਸ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰੋਗੇ। ਤਾਂ ਹੀ ਆਦਿਪੁਰਖ (ਪਰਮਾਤਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਰ ਸਕੋਗੇ ।
ਤੈਸੀਏ ਪ੍ਰਭ ਸੋ ਪ੍ਰੀਤ ਲਗਈਐ॥ ਤਬ ਹੀ ਪੁਰਖ ਪੁਰਾਤਨ ਪੱਈਐ॥
ਇਤਿ ਰੂਹੀ ਧੁਨਖਤਾ ਪੇਂਜਾ ਖਸ਼ਟਮੇ ਗੁਰੂ ਸਮਮਾਪਤਮ॥ ਪੰਨਾ 650
7- ਸਤਵੇਂ ਗੁਰੁ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ "ਮਾਛੀ ਗੁਰੂ" । ਮਾੱਛੀ ਗੁਰੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਣ ਨਾਲ।ਅਤੇ ਰਾਜ ਪਾਠ ਦੀ ਆਸ ਛਡਕੇ (ਇਸ ਨੂੰ ਚਿਤ ਵਿੱਚ ਰਖੋ।) ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਇਸ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਨਾਲ। ਪਰਮਪੁਰਖ ਪਰਮਾਤਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਏਕ ਸੁ ਠਾਂਢ ਮੱਛ ਕੀ ਆਸੂ॥ ਰਾਜ ਪਾਠ ਤੇ ਜਾਨ ਉਦਾਸੂ॥ ਇਹ ਬਿਧ ਨੇਹ ਨਾਥ ਸੌ ਲਈਐ॥ ਤਬ ਹੀ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਕਹ ਪਈਐ॥
ਇਤਿ ਮਾਛੀ ਗੁਰੂ ਸਪਤਮੋ ਸਮਾਪਤਮ॥ ਪੰਨਾ 650
8- ਅਠਵਾਂ ਗੁਰੂ ਹੈ "ਚੇਰਕਾ ਗੁਰੂ"

ਮੇਰੇ ਸਤਕਾਰ ਯੋਗ ਪਾਠਕ ਵੀਰੋ। ਗਿਆਨੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚੌਵੀਹ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਜਿਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਅਕਾਲਪੁਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਰੂ ਰਾਜੇ ਦੱਤ ਨੇ ਕੀਤੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸ਼ਯਾਮ ਕਵੀ, "ਪਤਾਸ਼ਾਹੀ 10" ਦੇ ਠੱਪੇ ਹੇਠ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਇਹ ਦਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦਾਸ ਇਨਾਂ ਸਾਰੇ ਗੁਰੂਆਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖ ਲਿਖ ਕੇ, ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਕੀਮਤੀ ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਨਾਂ "ਚੌਵੀਹ ਗੁਰੂਆਂ" ਬਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਸਵਾਲ ਵੀ ਹੱਲੀ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ, ਇਥੇ ਸਭ ਦੇ ਨਾਮ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕੂੜ ਕਬਾੜ ਬਾਰੇ ਸਾਨੂੰ ਜਾਨਣ ਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਨਾਂ ਫਜੂਲ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਜੀ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਤ ਹਨ, ਵਿਚੋਂ ਸਾਨੂੰ ਕੁੱਝ ਮਿਲਣਵਾਲਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇਥੇ ਚੌਵੀਹ ਗੁਰੂ ਬਣਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਣ, ਭਾਵੇਂ ਚੌਰਾਸੀ ਗੁਰੂ ਬਣਾ ਦੇਣ। ਸਾਡਾ ਤਾਂ ਇਕੋ ਇਕ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀ ਜਾਂਣਦੇ ਅਤੇ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।

09 - ਗੁਰੂ ਬਨਰਾਜਾ (ਨੌਵਾਂ ਗੁਰੂ)
10 - ਗੁਰੂ ਕਾਛਨ (ਦਸਵਾਂ ਗੁਰੂ)
11 - ਗੁਰੂ ਸੂਰਖ ਰਾਜਾ ਗੁਰੂ (ਗਯਾਰ੍ਹਵਾਂ ਗੁਰੂ)
12 - ਗੁਰੂ ਬਾਲੀ ਲੜਕੀ ਗੂੰਡੀ ਖੇਲਤੀ (ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਗੁਰੂ ਇਸਤ੍ਰੀ)
13 - ਗੁਰੂ ਅਕਲੰਕ (ਤੇਰ੍ਹਵਾਂ ਗੁਰੂ)
14 - ਗੁਰੂ ਭਗਤ ਇਸਤ੍ਰੀ (ਚੌਦ੍ਹਵੀ ਗੁਰੂ)
15 - ਗੁਰੂ ਬਾਨਗਰ (ਪੰਦ੍ਰਹਵਾਂ ਗੁਰੂ)
16 - ਗੁਰੂ ਚਾਵੰਡ (ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਗੁਰੂ)
17 - ਗੁਰੂ ਦੁਧੀਰਾ (ਸਤ੍ਰ੍ਹਵਾਂ ਗੁਰੂ)
18 - ਗੁਰੂ ਮ੍ਰਿਗਹਾ (ਅਠਾਹਰਵਾਂ ਗੁਰੂ)
19 - ਗੁਰੂ ਨਲਿਨੀ ਸੂਕ (ਉਨ੍ਹੀਵਾਂ ਗੁਰੂ)
20 - ਗੁਰੂ ਸ਼ਾਹ (ਵੀਹਵਾਂ ਗੁਰੂ)
21 - ਗੁਰੂ ਸੂਕ ਪੜਾਵਤ (ਇਕੀਹਵਾਂ ਗੁਰੂ)
22 - ਗੁਰੂ ਹਰ ਬਾਹਤਾ (ਬਈਵ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ)
23 - ਗੁਰੂ ਜੱਛਣੀ (ਤੇਹੀਵਾਂ ਗੁਰੂ ਇਸਤ੍ਰੀ ਰੂਪ)
24 - ਗੁਰੂ ਦਿਜ ਦੇਵ (ਚੌਵੀਹਾਂ ਗੁਰੂ)

ਗਿਆਨੀ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਪੁਛਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਅਤੇ ਇਸ ਕੂੜ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ "ਚੌਵੀਹ ਗੁਰੂਆਂ" ਬਾਰੇ ਦਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਇਕ ਵੀ ਸਿੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਹੁਣ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਮੰਨੀਏ, ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇਸ ਬਾਣੀ ਨੂੰ? ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤਾਂ ਇਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਉਤੇ ਤਾਂ ਅਮਲ ਕਰਨਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਉ, ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ "ਦਸ ਗੁਰੂਆਂ" ਦੇ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਵਾਈਏ, ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦੱਸੇ ਇਨਾਂ "ਚੌਵੀਹ ਗੁਰੂਆਂ" ਦੇ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਵਾਈਏ? ਦਸਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਬਾਰੇ ਅਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦਸੀਏ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਦੱਸੇ ਗਏ "ਚੌਵੀਹ ਗੁਰੂਆਂ" ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਪੜ੍ਹਾਈਏ? ਮੈਨੁੰ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਤਕਰੀਰਾਂ ਤਾਂ ਦੇਂਦੇ ਹੋ ਇਸ ਕੂੜ ਕਬਾੜ ਨੂੰ ਅਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਲੇਕਿਨ ਲਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸਾਂ ਆਪ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਲੀ ਪੜ੍ਹੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਥੋੜੀ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੀ ਵੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੇ ਅਮਲ ਕਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੋਣਾ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਇਨ੍ਹਾਂ "ਚੌਵੀਹ ਗੁਰੂਆਂ" ਦੇ ਨਾਮ ਪੁਛ ਲਈਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਨਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀ ਹੋਣਾ। ਨਹੀ ਨਾ? ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨੀ ਕਿਸ ਗਲ ਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇਸ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ "ਚੌਵੀਹ ਗੁਰੂਆਂ" ਦੇ ਨਾਮ ਤਕ ਯਾਦ ਨਹੀਂ? ਚਲੋ ਕੋਈ ਗਲ ਨਹੀਂ, ਐਤਕੀਂ ਜੇ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਉਣਾ ਤਾਂ ਇਨਾਂ ਚੌਵੀਹ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਅਤੇ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਆਉਣਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਸ ਕੂੜੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗ ਕਹਿਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਦੋਬਾਰਾ ਨਾ ਕਰਨਾ। ਹਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਟਕਸਾਲੀਏ ਅਤੇ ਨਿਹੰਗ ਨਹੀਂ ਵਸਦੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਊਲ ਜਲੂਲ ਤਕਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਣੀ ਜਾਣਗੇ? ਹਲੀ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਜਾਗ੍ਰਤ ਸਿੱਖ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਸਵਾਲ ਜਵਾਬ ਕਰਨ ਲਈ

ਸੁਣੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ:


".............ਜੋ ਵਿਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਾ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਹੈ। .....ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਜੋ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ ਉਹ ਹੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰਥ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ....ਕਿਉਂਕਿ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦਸਮ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ ਉਹ ਹੀ ਵਿਸ਼ੈ ਸਪਸਟ ਕੀਤੇ ਹਨ ਜੋ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹਨ।......ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਦੁਜੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੂਰੰਥ ਦਾ ਹਰ ਸਿੱਖ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ.......... ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਅਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਬਹੁਤ ਡੂੰਗੀ ਸਾਂਝ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਹਨਾਂ ਗ੍ਰੰਥਾ ਨੂੰ ਰਚਣ ਵਾਲੀ ਜੋਤ ਇਕ ਹੀ ਹੈ............... ।"
- ਗਿਆਨੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ, ਹੈਡ ਗ੍ਰੰਥੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ





15 October 2014

ਜਿਮੀ ਪੁਛੈ ਅਸਮਾਨ ਫਰੀਦਾ ਖੇਵਟ ਕਿੰਨਿ ਗਏ
-: ਗੁਰਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸੱਧੇਵਾਲੀਆ

ਇਸ ਧਰਤੀ ਉਪਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਆਏ ਚਲੇ ਗਏ! ਧਰਤੀ ਉਪਰ ਕਬਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੀ ਧਰਤੀ ਕਰਦੀ ਕਿੰਨੀ ਦੁਨੀਆਂ ਮਰ ਖੱਪ ਗਈ, ਪਰ ਇਹ ਧਰਤੀ ਉਥੇ ਦੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਜਿਮੀ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਥੇ ਹਨ ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਖਾਤਰ ਲਹੂਆਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਾ ਛੱਡੀਆਂ। ਸਕੰਦਰ, ਗਜਨਵੀ, ਗੌਰੀ, ਬਾਬਰ, ਹਿਟਲਰ, ਅਬਦਾਲੀ, ਨਾਦਰ, ਇੰਦਰਾਂ, ਰਜੀਵ! ਕਿਥੇ ਹਨ? ਬੁਸ਼ ਵੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਬਾਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਣਾ। ਖੁਮੈਨੀ ਕਿਥੇ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਟੂਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸੱਦਾਮ ਹਸੈਨ? ਮੋਦੀ ਕਦ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ?
ਜਦ ਮੈਂ ਕੁੱਲ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਝਰੋਖੋ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੀ ਹਸਤੀ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਨਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਜੀਵ ਕਿ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਪੂਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਵਿਚੋਂ ਮੈਨੂੰ ਅਪਣਾ ਵਜੂਦ ਕਿਤੇ ਲੱਭਿਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਥਿਆਉਂਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਕਿਤੇ ਮੇਰੀ ਨਜਰ ਸਮੁੱਚੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਿਰ ਚਕਰਾ ਦੇਣ ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਸਮਝ ਵਿਚ ਆਉਂਣ ਨੂੰ ਕਰੇ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਖੁਰਦਬੀਨ ਨਾਲ ਵੀ ਚੱਜ ਨਾ ਦੇਖਿਆ ਜਾਣਾ ਵਾਲਾ ਜੀਵ।
ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਪਰ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਮੈਂ ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਨਿੱਕਾ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੀ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਮੱਤਲਬ ਮੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਬਹੁਤ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਉਸ ਬਿੱਲੀ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਦੁਪਹਿਰੇ ਅਪਣੇ ਪ੍ਰਛਾਵੇਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ‘ਲੰਚ’ ਊਠ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਪਰ ਸ਼ਾਮ ਢੱਲਦੇ ਕਹਿੰਦੀ ਕਿ ‘ਡਿਨਰ’ ਚੂਹਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਹੈ! ਦਰਅਸਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਛਾਵੇਂ ਨੂੰ ਜਦ ਵੱਡਾ ਕਰਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਜੂਦ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਜਾਪਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਦਰਅਸਲ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰਛਾਵੇਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਦੁਆਲੇ ਪਸਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਛਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੇਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਟੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਘਰ, ਮੇਰੀਆਂ ਕੋਠੀਆਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਜਮੀਨਾਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਕਾਰਾਂ, ਮੇਰੇ ਕਾਰੋਬਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰਛਾਵੇਂ ਹਨ ਕਿ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਆਪਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਭਾਸਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਜਾਪਦਾ ਊਠ ਨਾਲ ਵੀ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ ਸਰਨਾ। ਮੈਨੂੰ ਹਾਲੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਨਾ ਵੱਡਾ ਮੈਂ? ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੋਟਾ? ਮੇਰੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਹਿਨਣ ਤੱਕ ਤੇ ਘਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਾਰਾਂ ਤੱਕ! ਸਭ ਵੱਡਾ! ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ! ਮੈਂ ਜੂ ਵੱਡਾ ਹਾਂ!
‘ਫੇਸ ਬੁੱਕ’ ਉਪਰ ਕਿਸੇ ਭਰਾ ਨੇ ਪੋਸਟ ਪਾਈ। ਫਿਲਮੀ ਐਕਟਰ ਹੇਮਾ ਮਾਲਨੀ ਹੈਲੀ-ਕੈਪਟਰ ਚੋਂ ਉਤਰੀ। ਕਾਰ ਵਿਚ ਬੈਠਣ ਲੱਗੀ ਪਰ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤਰ ਆਈ! ਕਹਿੰਦੀ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਾਰ ਛੋਟੀ ਹੈ। ਫੌਰਨ ਵੱਡੀ ਕਾਰ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ। ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਕਾਰ ਛੋਟੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਾਰ ਦਾ ਤਾਂ ਮਸਲਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਾਰ ਤਾਂ ਉਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਾਕੀ ਬੰਦੇ ਵੀ ਬੈਠਦੇ ਨੇ। ਮਸਲਾ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਛੋਟਾ ਛੋਟਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਪ੍ਰਛਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਕੇ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰ ਜਦ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਮੇਰੀ ਦੇਹੀ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਅਤੇ ਦੌੜਾਂ ਸਿਮਟ ਜਾਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾਂ ਹੁਣ ਤਾਂ ਚੂਹਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਸੀ। ਐਵੇਂ ਦੌੜੀ ਗਿਆ? ਊਠ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਖੁਰਾਕ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਸੀ। ਊਠ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਕਦੇ ਖੁਰਾਕ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਛਾਵੇਂ ਨੇ ਭਰਮ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਬਿੱਲੀ ਤਾਂ ਬਿੱਲੀ ਹੀ ਰਹਿਣੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਛਾਵਾਂ ਢੱਲਣ ਤੇ ਲੱਗਾ।
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਪ੍ਰਛਾਵਾਂ ਢਲ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾਂ ਯਾਰ ਐਵੇਂ ਹੀ? ਐਵੇਂ ਹੀ ਝੱਖ ਮਾਰੀ? ਮੇਰੀ ਕੁੱਲ ਦੁਨੀਆਂ ਮੰਜੇ ਤੱਕ ਸਿਮਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਦਿੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਛਾਵੇਂ ਢਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਜੀਵ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਦੁਨੀਆਂ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਮੇਰੀ ਦੇਹੀ ਵੀ ਨਿਚੋੜੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਂਗ ‘ਸ਼ਰਿੰਕ’ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਅਰ ਛੇ ਫੁੱਟ ਦਿੱਸਣ ਵਾਲਾ ਲੰਮਾ ਚੌੜਾ ਜਵਾਨ ਬੰਦਾ, ਕੁੱਬਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਕੇ ਅੱਧਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ। ਦੇਹ ਉਹੀ ਸੀ ਪਰ ਪ੍ਰਛਾਵਾਂ ਢਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਮੰਜਾ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਦੋ ਘੁੱਟ ਪਾਣੀ, ਦੋ ਦਾਣੇ ਅੰਨ ਦੇ! ਉਹ ਵੀ ਇੱਜਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਬੇਇੱਜਤ ਹੋ ਕੇ। ਜਲੀਲ ਹੋ ਕੇ! ਕੁਰਲਾ ਕੇ! ਬਹੁੜੀਆਂ ਪਾ ਕੇ। ਊਠ ਖਾ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਬਿੱਲੀ ਤੋਂ ਹੁਣ ਚੂਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਫੜ ਹੁੰਦਾ! ਬਹੁਤੀ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਫਨ ਫਿਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਟ ਖਾਧੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਬੰਦਾ ਅੰਦਰੇ ਅੰਦਰ ਜ਼ਹਿਰ ਘੋਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਡੰਗ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ, ‘ਫਰੀਦਾ ਖੇਵਟ ਕਿੰਨ ਗਏ’। "ਖੇਵਟ" ਹੁੰਦਾ ਮਲਾਹ, ਵੱਡੇ ਆਗੂ! ਵੱਡੇ ਖੱਬੀ-ਖਾਨ! ਕਹਿੰਦੇ ਕਹਾਉਂਦੇ। ਜਾਣੇ ਪਹਿਚਾਣੇ! ਜਿੰਨਾ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਪੁੱਛ ਕੇ ਚਲਦੀ ਸੀ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਦਾ ਇਹ ਇਸ਼ਾਰਾ ਮੇਰੀ ਸਮੁੱਚੀ ਹਉਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਵਾਲ ਹੈ, ਕਿ ਭਾਈ ਉਹ ਨਾ ਰਹੇ ਤਾਂ ਤੂੰ ਕੀ ਹੈ? ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਿੱਛੇ ਭਾਵ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕਮਲਿਆ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹੋਣੋ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਕੀ ਔਕਾਤ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਮੇਰੀ ਮੇਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਜਿਮੀ ਅਮਸਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ, ਕਹਿੰਦੇ ਕਹਾਉਂਦੇ, ਮਾਅਰ ਲਾ ਲਾ ਲਾ ਲਾ ਕਰਦੇ, ਜੰਗਾ ਜਿੱਤਦੇ, ਧਰਤੀਆਂ ਪੁਰ ਕਬਜੇ ਕਰਦੇ, ਘੋੜੇ ਭਜਾਉਂਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਵਹਾਉਂਦੇ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਛਾਉਂਦੇ, ਪਰ ਅੱਜ ਖਮੋਸ਼ ਕਬਰਾਂ ਵਿਚ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਹਨ। ਲੱਭ ਕਿਥੇ ਹਨ ਉਹ? ਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਪਣੀ ਹਸਤੀ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਤਾਂ ਕਰ! ਬਚਦਾ ਕੁੱਝ?
ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ ਖਾਲਸਾ ਨਿਉਜ. ਆਰਗ 16.10.2014

13 October 2014

ਨਿਕਸੁ ਰੇ ਪੰਖੀ ਸਿਮਰਿ ਹਰਿ ਪਾਂਖ ॥-: ਕਿਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਬਠਿੰਡਾ 98554 80797
ਬੀਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰੇਡੀਓ ਚੰਨ ਪ੍ਰਦੇਸੀ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰੇ ਪੰਜਾਬ ਰੇਡੀਓ ਕੈਨੇਡਾ ’ਤੇ ਹੋਈ ਲਾਈਵ ਟਾਕ ਸ਼ੋ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਤਿਅੰਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਘਟਨਾ ਅਚਾਨਕ ਨਹੀਂ ਵਰਤੀ ਬਲਕਿ ਪੰਥ ਦੇ ਦੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਗੁਰਮਤਿ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਦੇ ਸਮਰਥਕਾਂ ਦੇ ਧੜਿਆਂ ਵਿੱਚਕਾਰ ਪਿਛਲੇ ਢਾਈ ਪੌਣੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਈ ਫੁੱਟ ਕਾਰਣ ਪੰਥ ਦਰਦੀਆਂ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕਦਾ ਸੀ, ਕਿ ਇਹ ਭਾਣਾ ਕਦੀ ਵੀ ਵਾਪਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਾਂ
, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਇਸ ਫੁੱਟ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਦੇ ਕਈ ਯਤਨ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਸਫਲਤਾ ਹੱਥ ਨਾ ਆਈ। ਕਾਰਣ ਇਹੀ ਸੀ ਜੋ ਅੱਜ ਨੰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਚਾਹੇ ਜਾਂ ਅਣਚਾਹੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਦੇ ਪਰਮ ਸਮਰਥਕ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਬੇਸਮਝੀ ਕਾਰਣ, ਸਿਰਫ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਹਿਰ ਦਾ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੇ ਪੰਥ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਅਜੇਹੇ ਔਝੜੇ ਪਏ ਭੁੱਲੜਾਂ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਮੈਂ ਮਨਘੜਤ ਤੌਰ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਲਾ ਰਿਹਾ, ਬਲਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਡ ਬੀਤੀਆਂ ਦੇ ਆਧਰ ’ਤੇ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਠਕਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਮੈਂ ਇਥੇ ਲਿਖਣੀਆਂ ਚਾਹਾਂਗਾ।
ਜਦ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਬਣਾਈ ਕਾਲ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਸਤਾਧਾਰੀ ਅਕਾਲੀਆਂ ਦੇ ਕਠਪੁਤਲੀ ਪੰਜ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਦੇ ਪੇਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਾਰਣ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋ: ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਦੇ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਸਮਰਥਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ਬਦੀ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਹਿਰ ਅਤੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਹੋ ਰਹੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਮੋਢਾ ਲਾ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸੋ।
ਮੰਨ ਲਓ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਪ੍ਰੋ: ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਜੋਰੀ ਕਾਰਣ ਜਾਂ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਾਲਜ ਵੱਲੋਂ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ ’ਤੇ ਗਲਤ ਫੈਸਲਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੋ ਕਿ ਇੱਕੋ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੌੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਠੇਡਾ ਖਾ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਫਰਜ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਡਿੱਗੇ ਸਾਥੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨਾ ਨਾ ਕਿ ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਦੇ ਹੋਰ ਠੇਡੇ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਨੋ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਣਾ। ਇਸ ਲਈ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਇੱਕੋ ਟੀਚੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੌੜਨ ਦਿਓ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਾਲੀ ਸਪੀਡ ਨਾਲ ਹੀ ਭੱਜੇ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹੇ। ਜਿਹੜਾ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਿਰੋਧੀ ਨਾ ਸਮਝੋ। ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਵਿਰੁੱਧ ਫਜੂਲ ਦੀ ਤੀਰ ਅੰਦਾਜ਼ੀ ਬੰਦ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਡੇਰਾਵਾਦੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀਵਾਦ ਨੂੰ ਬਲ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੀ: “ਮੇਰਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਸਰਬਉਚਤਾ ਲਈ ਪੁਜਾਰੀਵਾਦ ਅਤੇ ਡੇਰਾਵਾਦ ਨਾਲ ਸਿਧਾਂਤਕ ਲੜਾਈ ਹੈ। ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਸਟੇਜ ’ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਧਰੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ਸਬੰਧੀ ਮੈਂ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਿਆਨ ਦੇਵੋ ਕਿ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰੋ: ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੀਚਾਰਧਾਰਕ ਵਖਰੇਵਿਆਂ ਕਾਰਣ ਫੇਸ ਬੁੱਕ ’ਤੇ ਪਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਕੁਮੈਂਟਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਨਾ ਘਸੀਟਣ। ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੀ: “ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਦਾ ਤਾਂ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਮੇਰੇ ਬਿਆਨ ’ਤੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨੇੜਤਾ ਜੱਗ ਜ਼ਾਹਰ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਹੜੀ ਉਸ ਲਈ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਸਾਬਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਵਜੋਂ ਉਸ ਦਾ ਬਿਆਨ ਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਹੁਣ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹਨ ਤੇ ਸਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵੱਖਰੇ ਵੱਖਰੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਪੋਜੀਸ਼ਨ ਹਾਸੋਹੀਣੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇ।ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ: “ਹਾਂ ਜੇ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਪੰਥਕ ਹਿਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀ ਆਇਆਂ ਆਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਉਹ ਕਾਲਜ ਦਾ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਲਜ਼ ਅੱਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ’ਤੇ ਨਚਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮਾਇਕ ਸਹਾਇਤਾ ਭੇਜਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਉਪ੍ਰੰਤ ਸਾਲ 2012 ਦੇ ਜੂਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਗੁਰਮਤਿ ਗਿਆਨ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਕਾਲਜ ਵੱਲੋਂ ਲਾਏ ਗਏ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰਮਤਿ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਕੈਂਪ ਦੌਰਾਨ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਬਠਿੰਡਾ ਵਿਖੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਸਾਡੇ ਘਰ ਹੀ ਰਖਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਗੱਲਬਾਤ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਮਿਲਣ ਕਾਰਣ ਕੌਮ ਦਾ ਦਰਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਰਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵੱਖ ਵੱਖ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਕਾਲਜ ਪਿਛਲੇ 30 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਚਾਰ ਵਿੱਚ ਜੁਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਕਾਲਜਾਂ ਦਾ ਜਾਗ੍ਰਤੀ ਲਹਿਰ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਡੇਰਾਵਾਦ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀਵਾਦ ਵਿਰੁੱਧ ਲਹਿਰ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕੀ ਸੀ। ਸ: ਗੁਰਬਖ਼ਸ਼ ਸਿੰਘ ਕਾਲ਼ਾ ਅਫਗਾਨਾ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਹੁਲਾਰਾ ਮਿਲਿਆ ਜਿਸ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਮੋਹਾਲੀ ਵਿਖੇ ਵਰਲਡ ਸਿੱਖ ਕਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਹੋਈ, ਪਰ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੰਨਵੈਂਸ਼ਨ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਟ ਪੈ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਤੀਜੇ ਹਾਸਲ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਜਿਸ ਦੀ ਪੰਥ ਦਰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ।
ਉਸ ਉਪ੍ਰੰਤ ਸਪੋਕਸਮੈਨ ਅਖ਼ਬਾਰ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤਾਂ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਬਲ ਮਿਲਣਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆਪਰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਬਲ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਿਲਿਆ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਸਰਬਉਚਤਾ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਖੋਰਾ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅੱਡੇ ਤਖ਼ਤ ਸ਼੍ਰੀ ਹਜੂਰ ਸਾਹਿਬ ਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੀਰਤਨ/ਵਖਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡਾ ਹਲੂਣਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬੰਗਲਾ ਸਾਹਿਬ ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਸਿੱਧੇ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਦੁਆਰਾ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਗੈਰ-ਸਿਧਾਂਤਕ ਰਚਨਾਵਾਂ ਸਬੰਧੀ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਬਹਾਨੇ ਲੱਭ ਕੇ ਪੰਥ ਵਿੱਚੋਂ ਛੇਕ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਕਾਰਣ ਜਾਗਰੂਕ ਤਬਕੇ ਵਿੱਚ ਉਠੇ ਰੋਹ ਸਦਕਾ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਹਿਰ ਜਨ ਸਧਾਰਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਸਪੋਕਸਮੈਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਊਂਮੈਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅਣਦਿਸਦੇ ਕਾਰਣਾਂ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਭਾਰੀ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।



ਸਮਾਂ ਪਾ ਕੇ ਲਹਿਰ ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੇ ਰਾਹ ਪਈ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ (ਪ੍ਰੋ: ਧੂੰਦਾ ਜੀ) ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ’ਤੇ ਪੇਸ਼ੀ ਪੈ ਗਈ।
ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਮਸਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਟ ਪੈ ਗਈ ਜਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਹੁਣ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਦੇ ਸਮਰਥਕ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੁਮੈਂਟਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਸ ਨਾਲ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਦਾ ਕੰਮ ਅਸੀਂ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਹਿਰਦਤਾ ਨਾਲ ਸੋਚੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਿਧਾਂਤਕ ਅੰਤਰ ਹੈ? ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਨਾਂਹ ਦਾ ਜਵਾਬ ਮਿਲਣ ’ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਬੁਝਾ ਕੇ ਅਣਲੋੜੀਂਦੀ ਫੇਸਬੁੱਕੀ ਲੜਾਈ ਬੰਦ ਕਰਵਾਉਂਦੇ। ਪ੍ਰੋ: ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਵਾਲਾ ਹੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਜੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪ੍ਰੋ: ਸਾਹਿਬ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾ ਕੋਈ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਬਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਮਰਥਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਮਰਥਕਾਂ ਦੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪ੍ਰੋ: ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਬਿਆਨ ਦੇਵੋ ਕਿ “ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਿਧਾਂਤਕ ਮਤ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੰਥਕ ਹਿੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਈ ਉਸ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਕੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ’ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੰਸਥਾ ਦੀਆਂ ਮਜਬੂਰੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੀਤੀਗਤ ਪੈਂਤੜੇ ਅਧੀਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਟੈਂਡ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਿਆ ਜੋ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਇਹ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਿਧਾਂਤਕ ਮਤਭੇਦ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧ ਹੈ। ਮੈਂ ਫੇਸਬੁੱਕ ’ਤੇ ਇਤਰਾਜ਼ਯੋਗ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਕਰ ਰਹੇ ਦੋਵਾਂ ਧੜਿਆਂ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਨਾਂਮ ਵਰਤ ਕੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਦੂਰੀਆਂ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨ।
ਪ੍ਰੋ: ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਇਸ ਬਿਆਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਕਿ ਇਸ ਬਿਆਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਆਪਣੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਵੀਚਾਰ ਨੂੰ ਉਹ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨਾਲ ਵੀਚਾਰਨਗੇ। ਇਸ ਉਪ੍ਰੰਤ ਮੈਂ ਪ੍ਰੋ: ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਫੋਨ ’ਤੇ ਇਸ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਵੀਚਾਰਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਹਰ ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਲੀ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਿਆ, ਸਮਾਂ ਮਿਲਣ ’ਤੇ ਵੀਚਾਰਨ ਉਪ੍ਰੰਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਰੂਰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਉਸੇ ਸਾਲ ਨਵੰਬਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਗੁਰਪੁਰਬ ਮੌਕੇ ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਇੱਕ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਿੰ: ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਪੰਨਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਇਸ ਲਈ ਬਠਿੰਡਾ ਫੇਰੀ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੇ ਘਰ ਹੀ ਥੋਹੜੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰੁਕੇ। ਪ੍ਰੋ: ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਉਕਤ ਬਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਤਾਂ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਵਾਲਾ ਜਵਾਬ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕਾਲਜ ਦੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਚਾਰ ਸਬੰਧੀ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰੋ; ਕਿਹੜਾ ਬਿਆਨ ਦੇਣਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਦਾ ਇਸ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੇ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿੰ: ਪੰਨਵਾਂ ਜੀ ਵੀ ਇਸ ਸੁਝਾਉ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨਾਲ ਵੀਚਾਰ ਕਰਨਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਤਾਂ ਨਿਜੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਾਲ ਚਾਲ ਪੁੱਛ ਲਵੋ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਵੋ ਕਿ ਸੰਸਥਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪੰਥਕ ਹਿਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਮਜਬੂਰੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਸਾਡਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨਿਜੀ ਜਾਂ ਸਿਧਾਂਤਕ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕੁਦਰਤੀਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਿੰ: ਪੰਨਵਾਂ ਜੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬੰਗਲਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਕਥਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਪਹੁੰਚਣ ਉਪ੍ਰੰਤ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬੰਗਲਾ ਸਾਹਿਬ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣ ਆਏ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਣ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਕਾਰਣ ਉਹ ਪ੍ਰਿੰ: ਪੰਨਵਾ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਤਖ਼ਤਪੋਸ਼ ’ਤੇ ਹੀ ਬੈਠ ਗਏ। ਟੀਵੀ ’ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਸਰਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਹੋਈ ਮਿਲਣੀ ਮੇਰੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆ ਗਈ ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਿੰ: ਪੰਨਵਾਂ ਜੀ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਆਹ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੁਆਰਾ ਕੁਦਰਤੀਂ ਮੌਕਾ ਮੇਲ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ; ਪ੍ਰੋ: ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੋਈ। ਨਾਂਹ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਿਆਂ ਪ੍ਰਿੰ: ਪੰਨਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਪ੍ਰੋ: ਸਾਹਿਬ ਅਰਦਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਥਾ ਦੀ ਭੇਟਾ ਲੈਣ ਲਈ ਉਥੇ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਜਦ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਚਲੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਕਹਿ ਦੇਵੋ ਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਸਾਹਿਬ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਿਕਲ ਆਏ ਥੋਹੜੀ ਦੇਰ ਰੁਕ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਾਂ ਨਿਜੀ ਤੇ ਪੰਥਕ ਗੱਲਾਂਬਾਤਾਂ ਹੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ।
ਪ੍ਰਿੰ: ਪੰਨਵਾਂ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਉਹ ਸਮਾਂ ਮਿਲਣ ’ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ, ਪਰ ਕੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਨਾਂਹ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤਾ ਹੈ। ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਰੂਰ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ ਗੁਰਚਰਨ ਸਿੰਘ ਜਿਉਣਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਭੜਾਸ ਕਢਦਿਆਂ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਟੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਿੰ: ਪੰਨਵਾਂ ਜੀ ਦੇ ਮਗਰ ਬੈਠ ਕੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਫੋਟੋ ਲਹਾਉਣ ਦਾ ਝਸ ਪੂਰ ਕਰ ਗਏ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਬਠਿੰਡਾ ਪ੍ਰਿੰ: ਪੰਨਵਾਂ ਜੀ ਦੀਆਂ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਰ ਲੈਣ ਜਾਂ ਟੈਲੀਫੋਨ ’ਤੇ ਹੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਰ ਲੈਣ ਤਾਂ ਕਿ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਅੰਦਰੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਹਨ। ਜਿਊਣਵਾਲਾ ਦੇ ਲੇਖ ਨੇ ਇਹ ਸਿੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪੰਥ ਦੀ ਖੇਹ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕੀ ਹੈ? ਅਤੇ ਦੂਸਰਾ ਇਹ ਕਿ ਕਾਲਜ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਕਿੱਥੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੌਣ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੋਰ ਦੁਖਦਾਈ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ।
ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਕਾਨ੍ਹਪੁਰ ਵਿਖੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬੁੱਕ ਸੀ। ਉਸੇ ਹੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ ਰਣਜੋਧ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਕਰਨੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਿੰ: ਪੰਨਵਾਂ ਨੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਸ ਸੋਚ ਅਧੀਨ ਗਿਆਨੀ ਰਣਜੋਧ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਹੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਸਟੇਜ ਸਾਂਝੀ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਦੇ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣ ਜਾਵੋ ਇਸ ਕਾਰਣ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਸਟੇਜ ਖੁੱਸ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਦੂਸਰੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿ ਉਥੇ ਲੜਾਈ ਝਗੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਣ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਸਰੀਰਕ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਨਾ ਜਾਵੋ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਸੰਭਾਲੋ ਤਾਂ ਇਸੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭਲਾ ਹੈ।
ਖੈਰ ਗਿਆਨੀ ਰਣਯੋਧ ਸਿੰਘ ’ਤੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿੰ: ਪੰਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਪਿਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਲੀਕ ਹੋਈ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਿੰ: ਪੰਨਵਾਂ ਜੀ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਗਲਤ ਹਰਕਤ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਜਿਤਾਇਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੱਕਰ ਗਏ ਕਿ ਐਸੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੋਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਗਿਆਨੀ ਰਣਜੋਧ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਔਨ ਲਾਈਨ ਲੈ ਕੇ ਪੁੱਛ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਸੱਚ ਸੁਣ ਲਵੋ। ਇਸ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਿੰ: ਪੰਨਵਾਂ ਜੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜਮੀਨ ਨਿਕਲ ਗਈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹਾਨਾ ਲਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਲਾਸ ਵਿਚ ਹਨ, ਥੋਹੜੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਖ਼ੁਦ ਗੱਲ ਕਰਨਗੇ। ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦਾ ਝੂਠ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਫੋਨ ਕੱਟਦੇ ਸਾਰ ਗਿਆਨੀ ਰਣਜੋਧ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਗਿਆਨੀ ਜੀ ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸੁਭਾਵਿਕ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਿਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਤਾਂ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹਨ, ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਉਹ ਕਿਧਰੇ ਲਿਖ ਕੇ ਭੇਜ ਦੇਣਗੇ ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਕਾਲਜ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣੇ ਹੀ ਕਹੋ ਕਿ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਕਿਧਰੇ ਲਿਖ ਕੇ ਨਾ ਭੇਜਣ। ਦੋ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਰਣਜੋਧ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਚਲੋ ਪ੍ਰਿੰ: ਸਾਹਿਬ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਧਰੇ ਇਸ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਬਣਾ ਕੇ ਨਾ ਭੇਜਣਾ। ਦੋ-ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਿੰ: ਪੰਨਵਾਂ ਜੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਫਿਰ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਉਣ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਖੋਦ ਕੇ ਡੂੰਘੀ ਖਾਈ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਕੰਮ ਲੱਗੇ ਹੋ। ਚਲੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਵੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜਿਹੜਾ ਬਿਆਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਣ ਸਬੰਧੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਹੀ ਜਾਰੀ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਇਸ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਕੁੜਤਣ ਘਟ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਇੱਕ ਐੱਨ.ਆਰ.ਆਈ ਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਲੇ ਪੈ ਕੇ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਰਣਜੋਧ ਸਿੰਘ ਵੀ ਆਉਣਗੇ; ਇਹ ਗਲਤ ਫਹਿਮੀਆਂ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।
ਪਰ ਰਣਜੋਧ ਸਿੰਘ ਦੇ ਦੱਸਣ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈਰਾਨੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਜਿਉਣਵਾਲਾ ਵੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਕਾਲਜ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰੇ ਜਵਾਬ ਜਿਉਣਵਾਲਾ ਹੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਾਸ ਕੱਢਣਾ ਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਸ਼ਰਤ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕੀਰਤਨ ਰਾਹੀਂ ਬਹੁਤ ਪੈਸਾ ਕਮਾਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਚਾਰ ਲਈ ਪੈਸਾ ਦੇਣ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਾਰੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਆਦਾ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਵੱਖਰਾ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਵੱਖਰਾ।
ਗਿਆਨੀ ਰਣਜੋਧ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਜਿਸ ਕਾਲਜ ਜਾਂ ਪ੍ਰੋ: ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਆਦਾ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ? ਕਾਲਜ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਰਾਣਾ ਨੇ ਝੱਟ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਗਿਆਨੀ ਰਣਜੋਧ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਜੇ ਇੱਕ ਧਿਰ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਆਦਾ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਕਿਹੜੇ ਸਿਧਾਂਤ ਹੇਠ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਊਣਵਾਲਾ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਜਬੂਰੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਜੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਰੱਦ ਕਰਨੇ ਹੀ ਪੈਣਗੇ।
ਤੀਸਰੀ ਤਾਜੀ ਘਟਨਾ ਹੈ ਕਿ ਸ: ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਹੋਸਟ ਸ਼ੇਰੇ ਪੰਜਾਬ ਰੇਡੀਓ, ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਇੰਡੀਆਨਾ ਅਤੇ ਮਲਕੀਤ ਸਿੰਘ ਬਾਸੀ ਆਦਿਕ ਨੇ ਕੁਝ ਹੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਡੀਆਨਾ ਵਿਖੇ ਵਿਸ਼ਵ ਸਿੱਖ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮਤੇ ਪਾਸ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪੰਥਕ ਸੋਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਧੜਿਆਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ/ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਧੜੇ ਜਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਣ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਟੇਜ਼ ’ਤੇ ਇਕੱਤਰ ਕਰਕੇ ਪੰਥਕ ਏਕਤਾ ਦਾ ਮੁੱਢ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੋ: ਧੂੰਦਾ ਸਮੇਤ ਡਾ: ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਸ: ਪਾਲ ਸਿੰਘ ਪੁਰੇਵਾਲ, ਸ: ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸੈਕਰਾਮੈਂਟੋ, ਸ: ਤਰਲੋਚਨ ਸਿੰਘ ਦੁਪਾਲਪੁਰੀ, ਸ: ਗੁਰਿੰਦਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਧਨੌਲਾ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਕਈ ਪੰਥਕ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਬੁਲਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿਤਾ।
ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪੰਥ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਏਜੰਸੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੰਥ ਵਿੱਚ ਫੁੱਟ ਪਾ ਕੇ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕਮਜੋਰ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਮਿਟਾਉਣ ’ਤੇ ਤੁਲੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਚੇਤ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀ ਉਹ ਏਜੰਸੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੰਥਕ ਏਕਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਢਿੱਡ ਪੀੜ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ?
ਕੌਣ ਹੈ ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਹਰਨੇਕ ਸਿੰਘ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਨੂੰ ਕੁੱਕੜਖੇਹ ਉਡਾਉਣ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ?
6 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੇਸਬੁੱਕ ’ਤੇ ਇਹ ਪੋਸਟ ਪੜ੍ਹੀ: “ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਇਸ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢੇ- ਕੀ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਇੰਡੀਆਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਡਾ: ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਏਜੰਸੀ ਦੇ ਬੰਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਦੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। (ਇਸ ਬਾਰੇ ਸ. ਹਰਨੇਕ ਸਿੰਘ ਦੀ Facebook Wall ਦੀਆਂ Screen shots ਥੱਲੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।)
ਉਸ ਪੋਸਟ ’ਤੇ ਲੰਬੀ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੁਕੜਖੇਹ ਉਡਾਉਣ ਤੋਂ ਗੁਰੇਜ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। 11 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਈ ਇਕ ਹੋਰ ਪੋਸਟ ’ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਪੰਥਕ ਸੋਚ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧੜੇਬੰਦੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਹੋਰ ਡੂੰਘੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪੰਥ ਵਿਰੋਧੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦੇ ਕੁਹਾੜੇ ਦਾ ਦਸਤਾ ਬਣਨ ਤੋਂ ਗੁਰੇਜ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਕੁਕੜ ਵਾਂਗ ਇਹ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਣ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਬਾਂਗ ਦੇਵੇਗਾ ਤਾਂ ਹੀ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਗ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਲੋਕ ਜਾਗਣਗੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਾਤ ਹੀ ਪਈ ਰਹੇਗੀ ਤੇ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੀ ਪਏ ਰਹਿਣਗੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਹੜੀ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੇਠ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਰਜੀ ਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਭਾਸ਼ਣ ਕਰਨਗੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗ੍ਰਤੀ ਅਤੇ ਗਰੁਮਤਿ ਦੀ ਸੋਝੀ ਆ ਸਕਦੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਨਮਤਿ ਦਾ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਹੀ ਫੈਲਾਉਣਗੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੀ ਕੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੈ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਉਲੀਕਣ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ, ਖਾਲਸਾ ਨਿਊਜ਼ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸਮਰਥਕ ਦਾ ਕੋਈ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਯੂਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਆਂਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਕੜਖੇਹ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ, ਖ਼ਾਲਸਾ ਨਿਊਜ਼, ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਫੋਬੀਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਲਗਾਤਰ ਤਿੰਨ ਹਫਤੇ ਫੇਸ ਬੁੱਕ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰੇਡੀਓ ’ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੇਹ ਉਡਾਉਣੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਧੂੰਦਾ ਜੀ; ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਟੇਜ ’ਤੇ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਅਸਲੀ ਸ਼ੇਰ ਹੋਣ ਦਾ ਭੁਲੇਖਾ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁੱਕੜਖੇਹ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਤੋਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕੁੱਕੜਖੇਹ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਚਲੋ, ਜੇ ਕਰ ਗੱਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਵੀ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੈਣਾ। ਕੁੱਕੜ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਬਾਂਗ ਦਿੱਤਿਆਂ ਵੀ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਭਾਵ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਪਰ ਕੁੱਕੜ ਦਾ ਖੇਹ ਉਡਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਦਿਨ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਤਾਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਭਾਣੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਾਰ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰੀ ਜਾਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੇਡੀਓ ਅਤੇ ਫੇਸ ਬੁੱਕ ’ਤੇ ਹਰ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਹੜਾ, ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੰਡਣਾਂ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।
ਆਖਰ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਪਿਆ। ਸ: ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਇੰਡੀਆਨਾ ਨੇ ਬੀਤੇ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਰੇਡੀਓ ਚੰਨ ਪ੍ਰਦੇਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰੇ ਪੰਜਾਬ ਰੇਡੀਓ ’ਤੇ ਟਾਕ ਸ਼ੋ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਅਤੇ ਧੂੰਦਾ ਜੀ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬੁੱਕ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਵੱਲੋਂ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਤੋਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹਫਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦੇ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਗੁਰਮਤਿ ਦੇ ਨਿਧੜਕ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਸੁੱਚੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਸਮਝ ਰਹੇ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹਾਸੋਹੀਣੀਆਂ, ਨਿੱਜ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮ ਸੋਚ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਸ: ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਔਨ ਏਅਰ ਇੰਕਸ਼ਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਸਨ:
(1) ਸ. ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਇੰਡੀਆਨਾ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ’ਚ ਆਪਣੇ ਫੇਸ-ਬੁੱਕ ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਕਾਲਜਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਇਤਰਾਜ ਯੋਗ ਪੋਸਟਾਂ ਪਾਈਆਂ ਸਨ।
(2) ਸ. ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਟਿੱਪਣੀ: ਇਹ ਮੰਗ ਕਿੰਨੀ ਹਾਸੋਹੀਣੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਕਨੇਡਾ, ਅਮਰੀਕਾ, ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਦੇ ਸਮਰਥਕ ਐਸੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਨਕਲੀ, ਜਾਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਲਫਾਫਾ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਅਧਿਆਤਮਕ ਗੁਰੂ ਮੰਨਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਖ਼ਬਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਆਮ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ੈਲਫਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਧੂੰਦਾ ਜੀ, ਜੇ ਕਦੀ ਐਸੀ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਕਿ ਜਿਥੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਤਾਬ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਗੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿੰਨਾਂ ਸ਼ਲਾਘਯੋਗ ਕਦਮ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਜੇਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥਕਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਕਾਲਜ ਉਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਣ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਲਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਮੰਗ ਸਿੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕਾਲਜ ਦਾ ਮਾਨ ਸਨਮਾਨ ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਮਾਨ ਸਨਮਾਨ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਜਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
(3) ਡਾ: ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਨਾ ਲਵੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖਾਲਸਤਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
(4) ਸ. ਗੁਰਿੰਦਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਧਨੌਲਾ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼੍ਰੋ:ਅ:ਦ (ਅ) ਦਾ ਅਹੁੱਦੇਦਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਖਾਲਸਤਾਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲੇਗਾ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਗਾਟਾ ਲਾਹ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸ: ਧਨੌਲਾ ਨੇ ਤਕਰੀਬਨ ਡੇੜ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿੱਪ ਅਤੇ ਅਹੁੱਦੇਦਾਰੀ ਤੋਂ ਅਸਤੀਫਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
(5) ਸ. ਪਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਰਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਟੇਜ ਸਾਂਝੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਟਿੱਪਣੀ: ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲਣਾਂ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੁਦ ਹੀ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਯੂਦ ਇਹ ਮੰਗ ਸਿੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਬਾਦਲਾਂ ਦੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਲਾਮੀ ਕਬੂਲ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਬਕਾ ਮਰਿਆ ਹੋਵੇ ਕਿ ਜੇ ਤੂੰ ਬਾਦਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਟੇਜ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਤਲਬ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਇੰਕਸ਼ਾਫ ਕਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਜਦੋਂ ਸ: ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਅਤੇ ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਔਨ ਏਅਰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜਥੇਦਾਰ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਗੁਲਾਮ, ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਬਾਦਲ ਦੀ ਗੁਲਾਮ ਅਤੇ ਬਾਦਲ ਆਰ.ਐੱਸ.ਐੱਸ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ ਉਚੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਖਿਲਾਰ ਕੇ ਸਟੇਜਾਂ ’ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੰਡਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਵੀ ਜੇ ਕਾਲਜ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਗੁਲਾਮ, ਕਾਲਜ ਕਮੇਟੀ ਕੈਨੇਡਾ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਤੋਂ ਕਾਲਜ ਨੂੰ ਮਾਇਕ ਸਹਾਇਤਾ ਭੇਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਅਤੇ ਅਖੌਤੀ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਫਰਕ ਹੈ?
ਜੇ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਕਾਲਜ ਆਪਣੀਆਂ ਸਟੇਜਾਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਗੁਲਾਮ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਇਕ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਕਬੂਲ ਕਰਕੇ, ਪੰਥਕ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਿਹੋਵੇ ਵਾਲੇ, ਢੱਢਰੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਵਾਲੇ, ਸੌਦੇ ਸਾਧ ਆਦਿਕ ਨਾਲੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਫਰਕ ਹੈ? ਇਕ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਇੱਕ ਬੋਲ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੁਣ ਕੇ ਦੜ ਇਸ ਕਰਕੇ ਵੱਟਣੀ ਪਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਸੂਰ ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇਸ ਲਈ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਕੁੱਕੜਖੇਹ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਉਹ ਟੋਲਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿਣ ਲਈ ਮਹੌਲ ਸਿਰਜਿਆ। ਉਹ ਹਾਲੀ ਵੀ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ ਥਕਦੇ, ਕਿ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ਆਪ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਢਿੱਡ ਪੀੜ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਹੀ?
ਹੁਣ ਪਾਠਕ ਉਕਤ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੋਂ ਵੀਚਾਰ ਕੇ ਵੇਖਣ, ਕਿ ਕੀ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣਾ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਹੈ? ਸ. ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਅਨੁਸਾਰ ਆਖਰੀ ਨਾਂਹ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਵੀ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਬਲਕਿ ਕਾਲਜ ਦੇ ਇਕ ਹੋਰ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਕਿ ਸਾਡਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਰਬ ਸੰਮਤੀ ਨਾਲ ਲਿਆ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਕਿ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ। ਸ. ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੇ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ’ਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਹੈ, ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਦੱਸਣਗੇ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਬਾਕੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੋਨ ਆਪਣੇ ਬਣਾਏ ਗੜਵਈਆਂ, ਸਕਤੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦੇਣਾ।
ਮੈਂ ਹਾਲੀ ਵੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਧੂੰਦਾ ਜੀ, ਪ੍ਰਿ: ਪੰਨਵਾਂ ਜੀ ਦਾ ਇੰਨਾ ਕਸੂਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਹ ਪਿੰਜਰੇ ਦੇ ਤੋਤੇ ਵਾਂਗ ਬੇਬੱਸ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਗੱਲ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਅਧਾਰ ’ਤੇ ਕਰਨ ਦੀ ਮੁਹਾਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ‘ਨਿਕਸੁ ਰੇ ਪੰਖੀ ਸਿਮਰਿ ਹਰਿ ਪਾਂਖ ॥’ (ਗਉੜੀ ਮ: 5, ਪੰਨਾ 204) ਤੋਂ ਸੇਧ ਲੈਂਧੇ ਹੋਏ, ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਵਜੋਂ
- ਪਹਿਲਾ ਐਲਾਨ ਇਹ ਕਰਨ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਮੰਨਣ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿਤਾਬ ਕਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਐਸੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਸਮਰਥਕ ਦੱਸ ਕੇ ਸਾਡਾ ਇਮੇਜ਼ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਜ਼ ਆਉਣ।
- ਦੂਸਰੇ ਨੰਬਰ ’ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਹਊਮੈਂ ਕਾਰਣ ਗੁਰਮਤਿ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧੜੇਬੰਦੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਣ ਕਿ ਆਪਣੀ ਇਸ ਕੋਝੀ ਕਾਰਵਾਈ ਤੋਂ ਬਾਜ਼ ਆਉਣ।
- ਤੀਸਰੇ ਨੰਬਰ ’ਤੇ ਕਿਸੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਸਮੇਂ ਇਹ ਖਿਆਲ ਨਾ ਰੱਖਣ ਕਿ ਉਸ ਸਮਾਗਮ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਿਸ ਧੜੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਕਿ ਕੀ ਉਥੋਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਸਰਬਉਚਤਾ ਅਤੇ ਪੰਥਕ ਰਹਿਤ ਮਰਿਆਦਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਜੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਧੜੱਲੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਮਨਮਤਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲਣ ਦੀ ਜੁਰ੍ਹਤ ਰੱਖਣ।
- ਚੌਥੇ ਨੰਬਰ ’ਤੇ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਸਮੁੱਚੇ ਪੰਥ ਤੋਂ ਇਹ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗਣ ਕਿ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਲਏ ਗਲਤ ਫੈਸਲੇ ਕਾਰਣ, ਵਰਲਡ ਸਿੱਖ ਕੰਨਵੈਂਨਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪੰਥਕ ਹਿੱਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਪਾਸ ਕੀਤੇ ਗਏ ਚੰਗੇ ਮਤੇ ਸਾਡੇ ਇਸ ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਾਰਣ ਮਤਿਆਂ ਸਬੰਧੀ ਉਸਾਰੂ ਚਰਚਾ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਚਰਚਾ ਦਾ ਮੁਖ ਵਿਸ਼ਾ ਕੁਕੜਖੇਹੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਹ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ।
ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਦੇ ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ ਕੁਕੜਖੇਹ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੇ ਟੋਲੇ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਪਸਤ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਖੇਹ ਉਡਾਉਣ ਤੋਂ ਤੌਬਾ ਕਰਨਗੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਝ ਐਸੇ ਹਊਮੈ ਗ੍ਰਸਤ ਲੋਕਾਂ ਕਾਰਣ 2003 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿੰਨੀਆਂ ਵੀ ਕਾਨਫਰੰਸਾਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਸ਼ਿਆਟਲ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਇੱਕ ਕਾਨਫਰੰਸ ਜਿਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮਹਿਮਾਨ ਭਾਈ ਪੰਥਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਜੀ ਸਨ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਕੀ ਤਕਰੀਬਨ ਸਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਜਿਸ ਕਾਰਣ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੁਹਿਰਦ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਧਿਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਤਰ ਕਰਕੇ ਦੂਸਰੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸੁਧਾਰ ਲਹਿਰ ਦਾ ਅਰੰਭ ਕਰੇ।

ਇਨ੍ਹਾਂ Screenshots ਜੋ ਕਿ 06 ਸਤੰਬਰ 2014 ਦੀਆਂ ਹਨ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖੋਗੇ ਜਿਹੜੇ ਕਾਨਫਰੰਸ ਨੂੰ ਸਹਿਯੋਗ ਵੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸੀ,
ਹਰਨੇਕ ਸਿੰਘ ਦੀ ਹੌਂਸਲਾ ਅਫਜ਼ਾਈ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਾਲਜ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਬੰਧਿਤ ਅਤੇ ਧੂੰਦਾ ਜੀ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਹਨ।
ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ - ਖਾਲਸਾ ਨਿਉਜ, 14.10.2014